σταφύλι φράουλα γλυκό κουταλιού, παραδοσιακό και σπιτικό

.
Σταφύλι II.
.

.

.photos

ερασι τέχνης

uva fragola !

.Πήρα σταφύλι φράουλα, όσο μεγαλύτερες ρόγες βρήκα, γύρω στα δυό κιλά.
Αυτό, χρειάζεται οπωσδήποτε ξεκουκούτσιασμα !
Το ξεκουκούτσιασμα γίνεται παραδοσιακά με φουρκέτα και δεν γνωρίζω να υπάρχει άλλο, ειδικό εργαλείο γι αυτή τη δουλειά ...
.
εγώ υπομονή γιά τέτοιο "κέντημα" δεν έχω, μήτε έχω ξανακάνει κάτι τέτοιο ...
φώναξα λοιπόν τη μαμά μου, η οποία διαθέτει τη χρειαζούμενη υπομονή και εμπειρία.
.
στην παρακάτω φωτό, βλέπουμε επί το έργον, πώς κάνει το ξεκουκούτσιασμα με φουρκέτα.
- ευχαριστώ, μάνα !-.
.

"Ξερουμε πως ο ισκιος μας, θα μεινει

………….

πανου στην ποδια της μητερας, που καθαριζει φρεσκα "σταφυλάκια",

στη δροσερη αυλοπορτα"

από το
ΚΑΠΝΙΣΜΕΝΟ ΤΣΟΥΚΑΛΙ

.


μιά - μιά καθαρισμένες οι ρόγες
.
παίρνω το καθαρό τους βάρος, 1.500 gr.
ενάμιση κιλό καθαρή ρόγα.
.



.
ξεκουκουτσιάζοντας, έσταζε μες στο ταψάκι το ζουμάκι τους. το μάζεψα, είναι 1 ποτήρι
.

.
το ρίχνω στην κατσαρόλα, προσθέτω και άλλο 1/2 ποτήρι νερό, σύνολο ενάμιση ποτήρι υγρό.
.
βάζω στην κατσαρόλα και 1 kgr ζάχαρη, 2 βανίλλιες, ανακατεύω καλά και αφίνω να βράσει και να δέσει κάπως το σιρόπι.
.

.
προσθέτω τις ρόγες, φρέσκα φυλλαράκια αμπαρόριζα, αν χρειαστεί ξαφρίζω λίγο κι αφίνω σε δυνατή φωτιά.
.

.
το σταφύλι δεν χρειάστηκε πολλήν ώρα γιά να δέσει...
τα τελευταία λεπτά έστιψα μέσα και μισό λεμόνι.
αποστείρωσα στο φούρνο τα βαζάκια, άφισα το γλυκό να δέσει, η γεύση δεν καραμέλιασε, το σταφύλι κράτησε τη μυρωδιά και τη γεύση του.
μόλις έγινε το γλυκό το έβαλα στα ζεστά βαζάκια, τα εσφιξα καλά, τα γύρισα ανάποδα και τα άφισα ολημερίς να κρυώσουν σιγά - σιγά.
.

.
αυτό είναι το σταφύλι γλυκό κουταλιού φράουλα !
.
.

αν το φτιάξετε,
σας εύχομαι
ΚΑΛΗΝ ΕΠΙΤΥΧΙΑ !
.
.
.
.
.
.
.

Μηλόπιτα Tarte Tatin

.

Tarte Tatin
.
παραδοσιακό, Γαλλικό γλυκό

.
.


.

Θα σας πω παραμυθάκι

με κουκί και ρεβυθάκι

μήλα με καραμελάκι !

photos

ερασι τέχνης

- storytelling -.

Η τάρτα που τούμπαρε !

Η ιστορία λέει, ότι εκεί γύρω στα 1830, στο χωριό Lamotte-Beuvron στην Sologne, στο κέντρο περίπου της Γαλλίας, ζούσαν δυό αδελφές, οι αδελφές Tatin.

Το χωριό Lamotte-Beuvron, είναι χτισμένο στις όχθες του ποταμού Beuvron, που πήρε το όνομά του από τους πολλούς κάστορες που ζούσαν άλλοτε στα νερά του ! Μάλιστα, από τους κάστορες ! Στον Μεσαίωνα, οι κάστορες ονομάζονταν bièvres (από την Κέλτικη λέξη «beber»). Έτσι και το ποτάμι το είπαν Beuvron.

Ένα μεγάλο δάσος βρίσκεται εκεί πέρα. Και τόσο μεγάλο είναι αυτό το δάσος, και τόσα πολλά ζώα έχει, που την περιοχή την έχουν ονομάσει «η πρωτεύουσα του κυνηγιού»
.
Οι αδελφές Tatin, η Stéphanie (1838-1917) και η Caroline (1847-1911) διατηρούσαν στο χωριό ένα πανδοχείο, όπου οι κυνηγοί έτρωγαν, αναπαύονταν και διηγιόνταν αναμεταξύ τους τα κυνηγετικά τους κατορθώματα.

Μια Κυριακή, όταν η εποχή του κυνηγιού είχε ανοίξει, η μια αδερφή βάλθηκε να φτιάχνει το γεύμα των κυνηγών. Ενώ όμως έβαλε στη φωτιά να ψήσει και μιαν ωραία μηλόπιτα, ξεχάστηκε και τα μήλα της κάηκαν.

Τότε η κοπέλα είχε την ιδέα να βάλει πάνω απ’ τα καμένα μήλα ζυμαράκι και να τα φουρνίσει . Έτσι κι έκαμε ! Φούρνισε την τάρτα, ψήθηκε το ζυμάρι κι όταν την έβγαλε απ’ το φούρνο την τουμπάρισε σε ένα πιατέλο.

Αυτή η τάρτα με τα καραμελωμένα μήλα άρεσε τόσο πολύ στους κυνηγούς, που έμεινε από τότε μέσα στα χρόνια ιστορική , ως παραδοσιακό, Γαλλικό γλύκισμα,

η τάρτα των αδελφών Tatin !

.

ψάρεμα στο ποτάμι Beuvron
.

.

το πανδοχείο Tatin

.

.

το πανδοχείο Tatin
και οι άνθρωποι που ποζάρουν
.
.

τώρα που φθιν οπωριάζει σιγά - σιγά και από δω κι εμπρός θα έχουμε μήλα, θέλετε να δούμε πώς γίνεται η περίφημη τάρτα ;

κυκλοφορούν φυσικά διάφορες μικροπαραλλαγές, μα η ιδέα είναι αυτή :
καραμελωμένα μήλα, φρέσκο βούτυρο, λίγο ποτό αν θέλουμε, ζυμαράκι και τουμπάρισμα της τάρτας !
.
εύκολο είναι... ας το δούμε, λοιπόν !
.
.
πρώτα, βρίσκουμε ένα σκεύος μας, που μπορεί να μπει στο μάτι της κουζίνας και κατόπιν στον φούρνο. θα δείτε ότι εγώ χρησιμοποίησα ένα στρογγυλό, μεταλλικό, αντικολλητικό ταψάκι
.
παίρνουμε μήλα - όσα χωράει το ταψάκι μας - , τα κόβουμε στα τέσσερα, τα καθαρίζουμε απ' το φλούδι, βγάζουμε από μέσα τα κουκούτσια και τα ρίχνουμε σε λεκάνη με νερό, όπου έχουμε στίψει μισό λεμόνι, γιά να μην κιτρινίσουν...

.

.
κατόπιν, βάζουμε το σκεύος μας πάνω στην αναμμένη φωτιά και το αλείφουμε με φρέσκο βούτυρο
.

.
ρίχνουμε κατόπιν 100 γρ. περίπου ζάχαρη - ή λίγο λιγότερο -, γιά να φτιάξουμε την καραμέλα
.

.
μόλις η καραμέλα ξανθήνει, κατεβάζουμε το σκεύος απ' τη φωτιά, με προσοχή μην καούμε ...
.
η καραμέλα καίγεται και μαυρίζει αν την αφίσουμε παραπάνω στη φωτιά, έστω και λίγα δευτερόλεπτα... γνώμη μου είναι, καλύτερα να μην την αφίσουμε να παραμαυρίσει...
.



.
σουρώνουμε τα μήλα, πετάμε τα νερά
.

.
τοποθετούμε ένα - ένα κομμάτι πάνω στην καραμέλα
.


.
κλείνουμε με μήλα όλα τα κενά και τις τρύπες. έχει σημασία μετά, γιά το τουμπάρισμα της τάρτας, να είναι σφιχτά το ένα με το άλλο
.

.
ραντίζουμε αν θέλουμε με λίγο Calvados - είναι μπράντυ από μήλα - ή με λίγο κονιάκ ή το παραλείπουμε αυτό εντελώς
βάζουμε από πάνω ελάχιστα κομματάκια φρέσκο βούτυρο
.

.
παίρνουμε μιαν έτοιμη σφολιάτα
.

.
αν το ταψάκι μας έχει άλλες διαστάσεις ή άλλο σχήμα, ρίχνουμε αλεύρι πάνω στη σφολιάτα και την ανοίγουμε ακόμα λίγο
.

.
σκεπάζουμε
.

.
με το πινέλο μας παραχώνουμε τη σφολιάτα καλά γύρω γύρω απ' τα μήλα
.

.
* χτυπάμε σ' ένα πιάτο αυγό και αλείφουμε το φύλλο
.

.
το βάζουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 200' περίπου γιά 1/2 ώρα, ως να ροδίσει καλά
.

.
το κατεβάζουμε, το αφίνουμε να ησυχάσει 5'
παίρνουμε πιατέλα όχι πολύ ρηχή, γιατίτο γλυκό θα βγάλει ζουμάκι
προστατεύουμε τα χέρια μας με πετσέτα
τοποθετούμε την πιατέλα σφιχτά πάνω στο ταψί και τουμπάρουμε απότομα, με μιά κίνηση
.
ορίστε, τα καραμελωμένα μήλα είναι τώρα επάνω και η τάρτα μοιάζει (και είναι!) υπέροχη !


.
αν θέλετε, μπορείτα να χτυπήσετε λίγη φρέσκια κρέμα και να βάλετε επάνω
.

.
ή λευκό παγωτό πάνω στη ζεστή τάρτα
.

.
ή φυσικά σκέτη, χωρίς τίποτε επάνω, είναι εξ ίσου θαυμάσια !
.
.
.

* Σημείωση (μικρό μυστικό !) :
καλό είναι να μην παραλείψετε αυτήν την επάλειψη με το αυγό.
όταν τουμπάρουμε την τάρτα στην πιατέλα, υπάρχει ζουμάκι - καραμέλα. αν έχουμε αλείψει το φύλλο και ψήσει με το αυγό, το φύλλο γίνεται κατά κάποιον τρόπο "αδιάβροχο" ή τουλάχιστον δεν παπαριάζει απ' το ζουμί και δεν διαλύεται...
.
.
.
.
.
.

σας εύχομαι
ΚΑΛΗΝ ΕΠΙΤΥΧΙΑ 1
αν φτιάξετε την Tarte Tatin
παραδοσιακή της Γαλλίας ...
.
.
.
.
.
.
.
.

μοσχοβόλησε σταφύλι άγριο κι αράντιστο !

.
Σταφύλι I.

.
.
με το κουκούτσι !

.
.


.
.
.
μάζεψα σταφύλι.
από ένα ευλογημένο κλήμα, που το ποτίζω μονάχα και απολύτως καμιάν άλλη φροντίδα δεν του δίνω !
έκοψα δυό τσάντες σταφύλι, ώριμα τσαμπιά, καρπό μυρωδάτο, με κουκούτσι μέσα...
.
.
.
έπειτα,
* θυμήθηκα που ο πατέρας μου αγαπούσε το χοντρόρογο σταφύλι με κουκούτσι μέσα.
* συμβουλεύτηκα και τον σύντροφο Γούγλη :
"Τα κουκούτσια του σταφυλιού, λέει, περιέχουν αντιοξειδωτικά, όπως τη ρεσβερατρόλη, που είναι γνωστή για τις αντικαρκινικές της ιδιότητες, καθώς και για τη θετική της επίδραση στην καρδιά". Αν κοιτάξετε τα σχετικά άρθρα, όλα γιά τις ευεργετικές ιδιότητες του σταφυλένιου κουκουτσιού μιλάνε !
* ρώτησα και κανα δυό στο σπίτι και με βεβαίωσαν ότι δε θα περιφρονήσουν το σταφύλι με τα κουκούτσια,
.
έτσι, το αποφάσισα κι εγώ κι έφτιαξα σήμερα
ΓΛΥΚΟ ΚΟΥΤΑΛΙΟΥ ΜΥΡΩΔΑΤΟ ΣΤΑΦΥΛΙ ΜΕ ΤΟ ΚΟΥΚΟΥΤΣΙ ΜΕΣΑ !
.
.
.
.
.
πρώτα κάθισα στο τραπέζι της βεράντας και ξερόγισα τα τσαμπιά ρόγα - ρόγα, χώρια οι καλές, χώρια οι σάπιες, οι ξερές και οι χαλασμένες.
μάζεψα έτσι όλον τον καλό καρπό, τον έπλυνα και τον ζύγισα.
6 κιλά καθαρή ρόγα μεσαίου μεγέθους, ωραίας γλυκύτητας και χρώματος (αλλά, με το γνωστό ελάττωμα... να μην το επαναλάβω... )
.
6 κιλά ρόγα, θέλει και την αντίστοιχη ζάχαρη...
το υλικό δεν χωράει σε μιά κατσαρόλα... μπλέξαμε, λέω, αλλά στη φάση που είμαστε δεν κάνουμε πίσω, φυσικά ...
.
έτσι λοιπόν,
υπολογίζω γιά κάθε 1 κιλό καθαρό σταφύλι μόλις 750 γρ. ζάχαρη, 1/2 ποτήρι νερό, λεμόνι και φρέσκα φυλλαράκια αμπαρόριζας.
.
από βραδύς,
έριξα στην κατσαρόλα το 1/2 ποτήρι νερό και στρώση ρόγες, στρώση ζάχαρη.
αυτό το έκανα Χ 2, αλλά εσείς θα προσαρμόσετε τη δόση στα μέτρα σας.
.
έβαλα ολονυχτίς στο ψυγείο.
.
το πρωί η ζάχαρη είχε η περισσότερη αναλύσει.
.




.

.
το έβαλα σε δυνατή φωτιά, να πάρει βράση.
.
στάθηκα από πάνω και ξάφρισα με μιά τρυπητή κουτάλα.
.

.
έκοψα απ' τη γλάστρα φυλλαράκια αμπαρόριζας και τα ξέπλυνα.
.

.
τα έριξα μες το σταφύλι που έβραζε
.

.


.
χαμήλωσα τη φωτιά στο 2
.
το άφησα γύρω στη μιάν ώρα, ως να δέσει και τα τελευταία λεπτά έριξα στην κάθε κατσαρόλα το χυμό από ένα στιμμένο λεμόνι.
.


.
αποστείρωσα στο φούρνο γυάλινα βάζα
κατέβασα το γλυκό
κι όπως ήταν καυτό το έβαλα στα ζεστά βάζα
(*με μεγάλη προσοχή αυτό !)
.
τα γύρισα αμέσως ανάποδα και τα άφισα ώρες, ως να κρυώσουν εντελώς.
.
το σταφυλάκι έγινε πεντανόστιμο και πεντάγλυκο !
σκέφτομαι, ωραία θά ταιριάζει πάνω από γιαούρτι !

.


.
.
γνώμη του υπογράφοντος : ΔΕΝ ΦΤΥΝΟΥΜΕ ΤΑ ΚΟΥΚΟΥΤΣΙΑ !
εδώ, τόσα και τόσα μασήσαμε και δεν φοβηθήκαμε... θα μας τρομάξουν κάτι κουκουτσάκια τώρα ;!
.
.
.

αν το αποτολμήσετε,
λέω ΚΑΛΗΝ ΕΠΙΤΥΧΙΑ !.

.
.
.
.
.
.
.

γαύρος παστός

.

γαύρος παστός

.
.
κάθε πράμα στον καιρό του

κι ο κολλιός τον Αύγουστο

- κι ο γαύρος επίσης !...
.

photos
Ερασι τέχνης
.

.

.
τον γαύρο τον καθαρίζουμε και συγχρόνως τον φιλετάρουμε.
πιάνουμε δηλαδή το κεφαλάκι του απ' το σβέρκο.
τραβώντας το προς τα μπρος φεύγουν συγχρόνως και τα εντόσθια.
έτσι, με το δάχτυλό μας τον ανοίγουμε στα δυό και του αφαιρούμε την ψαροκοκκαλιά.
μένει το φιλέτο.
.
μετά τον πλένουμε καλά μέσα σε τρυπητό.
.
έχουμε δίπλα μας αλάτι, ξύδι κι αν θέλουμε λίγο ψιλοκομμένο σκόρδο (το συνιστώ)
.
σε γυάλινο σκεύος ή σε βάζο
στρώνουμε εναλλάξ σε στρώσεις τον γαύρο, το αλάτι και το ξύδι.
πολλοί βάζουν ανάμεσα και ψιλοκομμένο μαϊδανό.
.
αφού το στρώσουμε το βάζουμε στο ψυγείο.
ψήνεται στο ξύδι με το αλάτι και είναι έτοιμο γιά κατανάλωση έπειτα από 2 - 3 ώρες...
.
τρώγεται ως μεζές με ουζάκι ή συμπλήρωμα με όσπρια, φακές, φασόλια κ.τ.λ.
.





.
.
.
.
.
.
.

Ντοματάκι ή Στρύχνον το λυκοπερσικόν

.

Στρύχνον το λυκοπερσικόν !
.
.

photos
Ερασι τέχνης

.

.

.

ή Solanum lycopersicum !
.
.

.
.
Η λέξη τομάτα
προέρχεται από τη λέξη tomatl
της γλώσσας Ναχουάτλ !
.
.
.

.
.
.
.
μου έφεραν στρύχνον το λυκοπερσικόν !
ελάτε, αστειεύομαι... ένα κλωνί ντοματάκια από περβόλι μου φέραν.
κατακόκκινα ντοματάκια όχι θερμοκηπίου και λιπασμάτων, αλλά ελαφριάς κοπριάς.
κρέμονταν όλα μαζί σε ένα τσαμπί, μικρά σα μεγάλες ρώγες από σταφύλι, μυρωδάτα και πεντανόστιμα (όχι λέμε, δεν μύριζαν κοπριά ! λησμονημένη ευωδιά ξεχασμένης ντομάτας είχαν...).
.
έστιψα το μυαλό μου τι να τα κάνω ... τι να φτιάξω μ' αυτά ...
.
.

έπειτα,
πήρα απ' το ψυγείο μιά μελιτζάνα, της έβγαλα απ' έξω το πολύ φλούδι, την έκοψα σε μικρά τετράγωνα κομματάκια και την έριξα να ξεπικρίσει σε λεκανίτσα με νερό και αλάτι.
.
πήρα κι ένα κολοκύθι. το έκοψα κι αυτό σε μικρά κομματάκια.
.
ψιλοέκοψα και δυό καρότα, και μιά πράσινη πιπεριά και μιά κόκκινη.
.
ψιλοέκοψα κι ένα ξερό κρεμύδι και μιά σκελίδα σκόρδο.
.
.
σε ένα κατσαρόλι έβαλα ελαιόλαδο και τσιγάρισα ελαφρά το ξερό κρεμμύδι,
τις πιπεριές,
έριξα μέσα και γύρισα λίγο τα καρότα,
στράγγιξα κι έριξα τη μελιτζάνα,
το κολοκύθι,
το σκόρδο,
-αν είχα σέλινο θα ψιλόκοβα μέσα και σέλινο μα δεν είχα...-
και τέλος, έριξα μέσα τα στρύχνα τα λυκοπερσ - τα τοματάκια ολόκληρα.

.
έσβυσα το όλον με κρασί (μη τσιγκουνεύεστε το κρασάκι ...)
.

.
αλατοπιπέρωσα, έριξα και μιά πρέζα ζάχαρη,
το άφισα να σιγοβράζει στο 1' και καπάκωσα καλά το κατσαρόλι.
.

.
έγινε έτσι μιά ελαφριά σάλτσα λαχανικών,
εσείς, αν θέλετε να εντυπωσιάσετε τους δικούς σας, μπορείτε να τους την πείτε
sauce au Solanum lycopersicum (!)
ή sauce printanière ή sauce aux légumes
βράστε κι ένα ωραίο ζυμαρικό - πάντα al dente - και ρίξτε την από πάνω
ή τα τελευταία λεπτά που βράζει ρίξτε της μέσα και μιά φρέσκια κρέμα,
τρίψτε από πάνω λίγο φρέσκο πιπέρι
και φυσικά μπόλικη τριμμένη παρμεζάνα ή κεφαλοτύρι.
.
.
το τέλειον φαγάκι, με το Στρύχνον το λυκοπερσικόν !
.
.
.
.
.
.
.
.

φθινοπωρινοί καρποί

.

φρέσκα φιστίκια κι αμύγδαλα !
.
.
.

φωτογραφίες
Ερασι τέχνης
.

.
έχω κι άλλοτε, αλλού μιλήσει γι αυτόν τον υπέροχο, τρυφερό καρπό, τα φιστίκια τύπου Αιγίνης, μιάς και η véritable ονομασία "Αιγίνης" έχει καθιερωθεί - πολύ σωστά -, μονάχα γι αυτά που παράγονται στην νήσο Αίγινα.
.
όταν ήμουν παιδί, στο χτήμα που ξεκαλοκαιριάζαμε, στην Αγιάπα, είχαμε φιστικιές. καμιά δεκαριά φιστικιές δηλαδή, όχι παραπάνω...
η χαρά των παιδιών !
όπου φυσικά, εμείς τα παιδιά, δεν παίζαμε κάτω απ' τις φιστικιές, μα σκαρφαλωμένα πάνω !
.
ειδικά τέτοιαν εποχή, τέλος Αυγούστου, τα κλαριά της φιστικιάς φορτωμένα βελούδινο ροζ βαθύ βυσσινί, χωρίς να είναι βύσσινο.
ένα - ένα το κόβαμε, βγάζαμε απ' έξω το ροζ βελούδο, μισάνοιχτο από μέσα το τσόφλι, το κάνεις τσακ με το νύχι, κι ανοίγει !
.
ίσως εις ανάμνησιν, μου αρέσει τόσο αυτός ο καρπός, και δη φρέσκος !
.
κάθε τέτοια εποχή βρίσκω τον καρπό στα Μεσόγεια. η γεύση του φιστικιού των Μεσογείων νομίζω συναγωνίζεται στα ίσα αυτήν της Αίγινας, και φυσικά ουδεμίαν σχέσην έχουν αμφότερες με κάτι ανεκδιήγητες εισαγωγές φιστικιών από άλλες χώρες, που πωλούνται συνήθως σε σούπερ μάρκετ...
.
σήμερα το πρωί λοιπόν, αγόρασα φρέσκα φιστίκια, στα Μεσόγεια. ίσα ένα μπωλάκι, μα ξέρετε τώρα... πρώτα λέει βγαίνει η ψυχή τ' ανθρώπου, κι ύστερα το χούι...
έπρεπε όπωσδήποτε να κάμω αυτό που έβλεπα πάντα να κάνει η γιαγιά κι η μάνα μου...
δεν πα νάναι ένα μικρό μπωλάκι φιστίκια... εγώ έβαλα να τα ψήσω !
.
.
η συνταγή :
.
- ξεφλουδίζεις από το φρέσκο κέλυφος τα φιστίκια και τ' αφίνεις με το σκληρό τους τσόφλι
- όσα δεν είναι λίγο ανοιχτά, τα μισανοίγεις με τον καρυοθραύστη
- τα απλώνεις σε ένα ταψάκι
- στίβεις ένα λεμόνι κι έχεις κοντά σου αλάτι
- αλείφεις όλα τα φιστίκια πολύ καλά με τα χέρια σου με το χυμό του λεμονιού και με αλάτι κατά βούληση (συμβουλή : μη τα κάνετε αλμυρά...)
- τα βάζεις στο φούρνο, στους 150 βαθμούς και τα ανακατεύεις κάθε λίγο
- στη μισή ώρα ανοίγεις ένα, για να δεις αν στέγνωσαν μέσα. στέγνωμα χρειάζονται, μην τα κάψετε !
.
εμένα πήραν τουλάχιστον μιάμιση ώρα γιά να στεγνώσουν (ίσως τα έβρεξα στην αρχή λίγο παραπάνω απ' όσο ήθελαν...)
το αποτέλεσμα όμως είναι εξαιρετικό !
.



.
το πρωί, έκοψα μονάχη μου απ' το δέντρο και αμύγδαλα, πριν τα ρίξει όλα κάτω ο βουρλισμένος αέρας.
τους έβγαλα το χνουδωτό τσόφλι και τα άφισα σε ένα ταψάκι στη βεράντα να στεγνώσουν.
.
ωραία που κοντοζυγώνει το φθινόπωρο !
.

.
.
.
.
.
.
.
.

παέγια

.

παέγια - paella
.
.
παραδοσιακό, Ισπανικό πιάτο

.
.


.

.
.

Το φτωχικό, λαϊκό φαγητό των ψαράδων
φτιαγμένο στην αρχή από υπολείμματα φαγητών
έγινε παραδοσιακό,
διεθνές, αφροδισιακό, θαυμάσιο πιάτο σήμερα.

.
.

είδα το ρύζι να φυτρώνει
.
στη Βαλένθια !

.
.

φωτογραφίες
Ερασι τέχνης
.

.
Στην περιοχής της ανατολικής Ισπανίας (levante), φυτρώνει το ρύζι.
.

.
.
País Valencià
..

η αρένα της Βαλένθια

.


.

.

.

.

.

.

.
.
.

.

στην παλιά Plaza del Mercado
με τα εκπληκτικά πλακάκια
.

.

.

.

.

.

αραδιασμένα κατά χωρητικότητα
τα σκεύη της παέγιας

.

.
.
.
.
.

.
.
.
.
πιό βόρεια, αν διασχίσεις την Αραγωνία και βρεθείς στην Καταλωνία και τη Βαρκελώνη,
στο Barri Gòtic,
αν βγεις απ' το "τουριστικό" μονοπάτι και χωθείς να περιπλανηθείς μες τα σοκκάκια,
θα βρεις πράγματα αυθεντικά...
.



.

.
.

εκεί, μέσα σ' ένα σιδεράδικο γειτονιάς, ανάμεσα σε παλιοσύρματα, σιδεριές, σκαλωσιές, μιστριά, τανάλιες, οξυγονοκολλήσεις και χρώματα

βρήκα και πήρα μιά πάμφθηνη, αυθεντική

paellera

.

.
.
.
η παέγια
υπάρχει σε 3 βασικά είδη :
.
η παέγια της Βαλένθια (paella valenciana), όπου συχνά ένα της συστατικό είναι - αν δεν κάνω λάθος - τα σαλιγκάρια, γίνεται συνήθως με καλαμάρι, πράσινα φασολάκια, φασόλια (ντόπιο προϊόν !) και πιπεριές
υπάρχει η παέγια με θαλασσινά (paella de marisco) και
η ανάμικτη παέγια (paella mixta), αυτή δηλαδή που μπορεί να έχει μέσα θαλασσινά, αλλά και κοτόπουλο, λουκάνικο κ.τ.λ.
.
γιά να πω την αλήθεια, εμένα αυτό το ανακάτεμα θαλασσινών με κρεατικά, δεν μου αρέσει...
προτιμώ αυτό ή εκείνο, και όχι όλα μαζί ανάκατα...
.
.
.
έτσι, θα σας γράψω την παέγια που προτιμώ, εκείνη που φτιάχνω που και που,
είναι δοκιμασμένη γεύση, αυθεντική και όχι δύσκολη...
.
.
.

Paella marinera

.

- μπορείτε να βάλετε μέσα ό, τι θαλασσινό έχετε ή επιθυμείτε... -
.
.

βάζω στην paellera ή σε βαθύ αντικολλητικό τηγάνι ή σε φαρδιά κατσαρόλα
ελαιόλαδο.
κόβω μέσα ένα ξερό κρεμμύδι και το γυρίζω λίγο.
προσθέτω ροδέλλες καλαμάρι, λίγο ψιλοκομμένο σκόρδο, σβύνω με λίγο κρασί, κι αφίνω σε σιγανή φωτιά να μαλακώσει το καλαμάρι.
.

.
μόλις το καλαμάρι τσιμπιέται, προσθέτω νερό, αφίνω το νερό να πάρει βράση και
προσθέτω μύδια και το ρύζι.
η ποσότητα του ρυζιού, αλλά και των άλλων υλικών που θα βάλουμε, εξαρτάται από πόσους θέλουμε να ταϊσουμε, καλό πάντως είναι στο ρύζι "να κρατιόμαστε" λίγο, γιατί φουσκώνει... καλύτερα να βάζουμε λίγο λιγότερο ρύζι, παρά λίγο περισσότερο...
.


.
.

μόλις το ρύζι πάρει βράση, ρίχνω μέσα μιά πρέζα σαφράν (* είναι η ζαφορά ή κρόκος. υπάρχει σε όλα τα σούπερ μάρκετ, σε ίνες ή σε σκόνη... η ζαφορά δίνει στην παέγια κιτρινωπό χρώμα καθώς και χαρακτηριστική γεύση !)
.
αλατοπιπερώνω, αφίνω το ρύζι να βράσει al dente, κλείνω τη φωτιά, σκεπάζω κι αφίνω γιά λίγο το ρύζι να τραβήξει τα υγρά
σερβίρω πάραυτα (*σωστό είναι, να βράζω το ρύζι λίγην ώρα πριν το σερβίρω, και όχι πολλές ώρες πριν...)
.


.
το πιάτο θέλει κοντά ένα καλό κρασάκι
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
τις προάλλες, τον Δεκαπενταύγουστο μαγειρέψαμε με τον ξάδερφό μου, τον Στέλιο, χομπίστα chef.
φτιάξαμε μιά παέγια γιά 22 άτομα !
είναι παρόμοια με την προηγούμενη, μα είναι πιό πλούσια σε υλικά.
τράβηξα μερικές φωτογραφίες και σας τη γράφω.
.
.
από την προηγούμενη μέρα, ο Στέλιος έβρασε δυό χταπόδια (τα χταπόδια δεν τα βράζουμε σε νερό, μα σε κρασί και ξύδι μαζί) και τα φύλαξε στο ψυγείο.
.
ανήμερα εγώ, έβαλα σε φαρδιά κατσαρόλα ελαιόλαδο, έκοψα μέσα δυό ξερά κρεμμύδια και τα γύρισα να ροδίσουν.
ψιλόκοψα δυό φρέσκιες ντομάτες και τις γύρισα κι αυτές, να μαραθούν.
μετά πρόσθεσα ψιλοκομμένο σκόρδο, έσβυσα με κρασί, πρόσθεσα καλαμάρια σε ροδέλλες και τα άφισα λίγο να μαλακώσουν.



.
μετά από λίγο, έριξα ψιλοκομμένες πράσινες πιπεριές
.

.
έριξα τα δυό βρασμένα χταπόδια κομμένα κομματάκια,
αλατοπιπέρωσα
και πρόσθεσα μπόλικο νερό.
.
.
μόλις το νερό πήρε βράση
έριξα μέσα γαρίδες
.

.
μόλις οι γαρίδες πήραν βράση
έριξα μέσα το ρύζι
και μόλις το ρύζι πήρε βράση
έριξα μέσα μιά πρέζα σαφράν
.
.


.
.
.
όταν το ρύζι ήταν al dente έκλεισα τη φωτιά και το σκέπασα.
.
μόλις το φαγητό ήπιε τα υγρά του, το σερβίραμε.
το σερβίραμε με την κατσαρόλα, φυσικά !
.
.

το φαγητό, δεν είναι παίξε - γέλασε !κι αυτές οι δυό παραπλήσιες είναι καλές, Μεσογειακές συνταγές ...
.