Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα σάλτσα ζυμαρικών. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα σάλτσα ζυμαρικών. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 6 Μαρτίου 2018

Γαριδομακαρονάδα

Γαριδομακαρονάδα 
photos
ερασι τέχνης


Νηστήσιμο φαγητό, ΚαθαροΔευτεριάτικο αν το θέλουμε, 
μας δίνει την ευκαιρία να αυτοσχεδιάσουμε και να το εμπλουτίσουμε με όποια  υλικά διαθέτουμε.





Θέλω να πω, γιά να φτιάξουμε μιά πλούσια γαριδομακαρονάδα, χωρίς να κάνουμε καμιάν έκπτωση στη γεύση, κατά τη γνώμη μου δεν χρειάζεται υποχρεωτικά να χρησιμοποιήσουμε φρέσκες γαρίδες νούμερο 1(!), αλλά ανάλογα με το γούστο μας, ανάλογα με την τσέπη μας και ανάλογα με τον αριθμό των ανθρώπων που έχουμε να ταϊσουμε, μπορούμε να προσαρμόσουμε τα υλικά μας.

Θα περιγράψω εδώ την γαριδομακαρονάδα και προσαρμόστε εσείς κατά βούληση...


Υλικά γιά 10 άτομα :

(η ποσότητα που δίνω προϋποθέτει ότι στο τραπέζι υπάρχει και κάποιο ακόμα   φαγητό, καθώς συνηθίζεται την Καθαρά Δευτέρα...)

-  1,5 πακέτο ζυμαρικά, λινγκουίνι ή ίσως πένες ή μαφάλντα ή κάποιο ζυμαρικό κάπως τραχύ, ώστε να στέκεται πάνω του η σάλτσα. 
- 1 κουτί ολόκληρες, κατεψυγμένες γαρίδες Νο 1 ή 2.
(20-30 μεγάλες γαρίδες)
- 1 πακέτο μικρότερες, κατεψυγμένες γαρίδες καθαρισμένες ή μόνο με την ουρά τους
- 1 πακέτο κατεψυγμένα μύδια με το μισό κέλυφος
- λίγα καρότα
- 1 μεγάλο ξερό κρεμμύδι
- 2-3 σκελίδες σκόρδο
- ελαιόλαδο
- μικρά φρέσκα ντοματάκια ή δυό μεγάλες φρέσκες ντομάτες
- πελτές
- 1 κουτί ντοματάκια 
- λίγο ούζο
- αλατοπίπερο
- λίγο μπούκοβο
- μιά πρέζα ζάχαρη
- ξύσμα από 1 λεμόνι
- 1 κομμάτι βούτυρο
- τριμμένη παρμεζάνα
- ψιλοκομμένο βασιλικό ή μαϊδανό



Ξεκινάμε καθαρίζοντας τις γαρίδες. Αφού τις έχουμε από βραδύς ξεπαγώσει, τους αφαιρούμε πρώτα μαλακά το κεφάλι, κατόπιν τις γυρίζουμε να βλέπουμε την κοιλίτσα τους και σιγά σιγά αφαιρούμε τα ποδαράκια κι όλο το κέλυφος.
Τα κεφάλια και τα κελύφη δεν τα πετάμε. Τα βράζουμε σε αρκετό νερό γιά 12'-15', κατόπιν τα σουρώνουμε και χρησιμοποιούμε αρκετό από αυτό το ζουμί γιά να βράσουμε αργότερα το ζυμαρικό μας.


Σε βαθύ και πλατύ σκεύος ρίχνουμε ελαιόλαδο κι αν θέλουμε λίγο βούτυρο.
Ψιλοκόβουμε μέσα το ξερό κρεμμύδι, το καρότο κομμένο κομματάκια, το σκόρδο σε κομματάκια, ρίχνουμε αν θέλουμε μιά πρέζα μπούκοβο, προσθέτουμε μιά κουταλιά της σούπας πελτέ, σβήνουμε με ούζο, χοντροκόβουμε μέσα τις φρέσκες ντομάτες ή, αν είναι μικρά ντοματίνια τα κόβουμε στη μέση.
Προσθέτουμε μιά πρέζα ζάχαρη κι αλατοπιπερώνουμε.
Αν έχουμε κρατήσει ζωμό από τα κεφάλια και τα κελύφη, το προσθέτουμε τώρα, αλλιώς βάζουμε λίγο νεράκι.
Μόλις όλο αυτό βράσει λίγο, ρίχνουμε μέσα τις γαρίδες και τα μύδια.
Τα αφήνουμε να βράσουν όλα μαζί γιά 3' ή 4'. Όχι περισσότερο, γιατί οι γαρίδες θα σκληρύνουν.
Πριν κλείσουμε τη φωτιά, ρίχνουμε μέσα, αν θέλουμε, ένα κρύο κομμάτι βούτυρο, που βοηθάει την σάλτσα να δέσει...







Λίγη ώρα πριν καθίσουμε στο τραπέζι βράζουμε το ζυμαρικό στον υπόλοιπο ζωμό και σε άφθονο νερό, προσέχοντας να μείνει al dente. Σουρώνουμε, προσθέτουμε λίγο ελαιόλαδο κι ανακατεύουμε απαλά, να λαδωθεί το ζυμαρικό.

Σε μεγάλη πιατέλα ή σε δύο πιατέλες στρώνουμε το ζυμαρικό, ραντίζουμε με αρκετό κεφαλοτύρι ή παρμεζάνα, και με τη βαθειά κουτάλα ρίχνουμε από πάνω τις γαρίδες και τη σάλτσα.

Ψιλοκόβουμε από πάνω φρέσκο μαϊδανό ή φύλλα βασιλικού και αν θέλουμε τρίβουμε πάνω λεπτό ξύσμα λεμονιού (αν έχουμε φρέσκο λεμόνι, ακέρωτο). Δίνει στο πιάτο γεύση δροσιάς και φρεσκάδα.





Αυτή είναι η γαριδομακαρονάδα, η αλήθεια είναι ότι χρειάζεται κάποιον χρόνο κι υπομονή - ειδικά το καθάρισμα της γαρίδας -, αλλά δεν την φτιάχνουμε και συχνά...

Στο τραπέζι είναι ευπρόσδεκτη και ιδιαίτερα εντυπωσιακή ! 

Φυσικά μπορούμε, αν το θέλουμε, να χρησιμοποιήσουμε φρέσκα θαλασσινά,
όμως τα φρέσκα μύδια, γιά παράδειγμα, θέλουν κι αυτά καθάρισμα, πρέπει να είμαστε σίγουροι γιά τον τόπο όπου αλιεύτηκαν κ.τ.λ... 





Τέλος,
εύχομαι το καλό
γιά ό, τι κάνετε !







Σάββατο 20 Αυγούστου 2016

ζυμαρικά με θαλασσινά

pasta 
- σπαγγέτι , λινγκουίνι ή ταλιατέλες -
με σάλτσα θαλασσινών

photos
ερασι τέχνης



η αλήθεια είναι, πως η συνταγή αυτή, ανάλογα με τα υλικά που διαθέτουμε κι ανάλογα με το κέφι και τις διατροφικές μας συνήθειες, επιδέχεται άπειρες αλλαγές και συνδυασμούς !

μπορούμε να αυτοσχεδιάσουμε ανάμεσα σε :
διαφορετικά είδη πάστας,
διαφορετικά θαλασσινά,
διαφορετικούς τρόπους μαγειρέματος (λευκά, με κρέμα, με σάλτσα ντομάτα, με την προσθήκη λαχανικών κ.τ.λ.)


εδώ θα περιγράψω απλά, πώς έφτιαξα το πιάτο τις προάλλες, κι έγινε πραγματικά καλό.

χρειάστηκαν :

μία συσκευασία καθαρισμένο καλαμάρι σε ροδέλες
μία συσκευασία ψίχα από μύδια
γαρίδες με το κέλυφος (χρησιμοποιούμε μιά χαρά και τις κατεψυγμένες)
1 μεγάλο ξερό κρεμμύδι
2 σκελίδες σκόρδο
αλατοπίπερο
λίγο κρασάκι
φρέσκες ντομάτες ή κουτάκι ντομάτα
ελαιόλαδο 


σε πλατιά κατσαρόλα έκοψα το ξερό κρεμμύδι κι έριξα μέσα μαζί και τα καλαμάρια.
τα καλαμάρια έχυσαν το νερό τους κι έγινε γιά αρκετά λεπτά μιά σύβραση, ως να μαλακώσουν λίγο τα καλαμάρια.




μετά, έριξα ελαιόλαδο στην κατσαρόλα, την ντομάτα, το σκόρδο ψιλοκομμένο, κρασάκι, αλατοπίπερο, μιά πρέζα ζάχαρη κι άφισα μερικά λεπτά να βράσει η σάλτσα. 





σε μεγάλο σουρωτήρι, με τρεχούμενο νερό ξέπλυνα καλά τις γαρίδες.
όταν η σάλτσα λίγο έδεσε, έριξα μαζί μέσα την ψίχα μυδιών και τις γαρίδες με το κέλυφος.
αυτά δεν θέλουν πολύ βράσιμο.
ανακάτεψα βαθειά και απαλά μία φορά με μεγάλο κουτάλι και τ' άφισα να βράσουν ως να δέσει η σάλτσα και να μην έχει μέσα νερό.
δεν πήρε πολλή ώρα.


οι ποσότητες που θα χρησιμοποιήσουμε εξαρτώνται από τα άτομα που έχουμε να ταϊσουμε.

ακριβώς λίγα λεπτά πριν σερβίρουμε το φαγητό, σε ευρύχωρη κατσαρόλα βράζουμε τα ζυμαρικά που μας αρέσουν, al dente πάντα, να κρατάνε λίγο, μην παραμαλακώσουν, τα σουρώνουμε , τα στρώνουμε σε βαθειά πιατέλα, ρίχνουμε από πάνω μπόλικο τριμμένο τυρί και πάνω τη σάλτσα θαλασσινών

κάποιοι, όταν υπάρχουν θαλασσινά δεν θέλουν τριμμένο τυρί.
εγώ πάλι, δεν μπορώ να σκεφτώ τα ζυμαρικά χωρίς τυρί.





βέβαια, οι γαριδούλες με το κέλυφος, θέλουνε χέρι !
κανένα πρόβλημα ! έχει και το ... πασάλειμμα την εμορφιά του, την αυθεντικότητά του και το γούστο του !




εύχομαι το καλό
σε ό, τι κάνετε !









Πέμπτη 23 Απριλίου 2015

Φιλετάκια κοτόπουλου με ταλιατέλες


Φιλετάκια κοτόπουλου με ταλιατέλες
photos ερασι τέχνης




Θα χρειαστούμε :

φιλετάκια κοτόπουλου κομμένα σε τετράγωνα κομμάτια, σαν κεμπαπ
φρέσκα πράσινα κρεμμυδάκια, με τα πράσινά τους φύλλα
1 φρέσκο πράσινο σκορδάκι ή μιά σκελίδα σκόρδο
λίγο ελαιόλαδο και μιά κουταλιά κλασική φυτίνη
1 κρασοπότηρο κρασί
μανιτάρια
ψιλοκομμένο άνιθο και μαϊντανό
προαιρετικά κάστανα βραστά ή ψητά ή έτοιμα από το σούπερ μάρκετ
προαιρετικά μία κρέμα γάλακτος

ταλιατέλες
τριμμένο τυρί



Πρώτα βάζουμε σε βαθύ τηγάνι λίγο λάδι και τη φυτίνη.
Μόλις κάψουν ρίχνουμε μέσα τα κομμάτια κοτόπουλου, τα κρεμμυδάκια κομμένα και το φρέσκο (πράσινο) σκόρδο . Με ξύλινη κουτάλα τα γυρίζουμε γιά 5 λεπτά, ως να τσιγαριστούν λίγο και ν' αλλάξει χρώμα το κοτόπουλο.

.


Όταν γίνουν λίγο, τα σβήνουμε με το κρασάκι.
Ρίχνουμε μέσα τα μανιτάρια , τον άνιθο και τον μαϊντανό , χαμηλώνουμε τη φωτιά και τ' αφίνουμε να βράζουν 4-5 λεπτά.




Προσθέτουμε τα κάστανα (αν θέλουμε)
Αλατοπιπερώνουμε.
Σκεπάζουμε κι αφίνουμε το φαγητό να γίνει σε μεσαία φωτιά.
Δεν χρειάζεται πολλήν ώρα.
Αν θέλουμε , στο τέλος μπορούμε να προσθέσουμε ένα κουτάκι κρέμα γάλακτος.
Σβήνουμε τη φωτιά κι αφίνουμε πάνω το φαγητό σκεπασμένο.





Γεμίζω κατσαρόλα με αλατισμένο νερό και μόλις το νερό βράσει ρίχνω μέσα τις ταλιατέλες.
Τις βράζω , να βγουν "al dente", μην παραβράσουν.
Τις σερβίρω με τριμμένο τυρί κι απάνω το κοτόπουλο με τη σάλτσα του.



Γίνεται πολύ νόστιμο.
Φυσικά μπορούμε μιά χαρά να παραλείψουμε τα κάστανα και την κρέμα γάλακτος.



εύχομαι καλό
σε ό, τι κάνετε !






Τρίτη 16 Σεπτεμβρίου 2014

Καρμπονάρα



alla carbonara !

Η μεγάλη , κλασική συνταγή για την Ιταλική πάστα !
(και για τα ανά τον κόσμο ζυμαρικά…)


Το πιάτο το διεκδικεί – ποιος άλλος ; - η Ρώμη ! Η Ρώμη του Ρέμου και του Ρωμύλου… 


Η αλήθεια βέβαια είναι  ότι υπάρχει ένα μυστήριο γύρω από την προέλευση της συνταγής  "Καρμπονάρα"…



Οι εκδοχές προέλευσης, που αντέχουν στην ιστορική διατροφική μνήμη, είναι τουλάχιστον τρείς :

- Εκδοχή πρώτη :
 Ένα παραπλήσιο (πολύ κοντινό στην καρμπονάρα) πιάτο, έχει την προέλευσή του στη Νάπολη.
Το 1837 ο Ιππόλιτος Καβαλκάντι, δούκας του Buonvincino, συνέγραψε ένα κλασικό βιβλίο μαγειρικής, με Ναπολιτάνικες συνταγές, μέσα στο οποίο υπάρχει αυτή η, παραπλήσια της "καρμπονάρα", συνταγή.
Αυτό το βιβλίο μαγειρικής κυκλοφόρησε τακτικά μέχρι το 1910, έπειτα ξεχάστηκε για λίγο, ώσπου το 2002 κυκλοφόρησε στην Ιταλία ξανά.



- Εκδοχή δεύτερη - πιο παλιά :
Οι καρβουνιάρηδες !
Οι καρβουνιάρηδες της περιοχής της Ούμπρια , που έφτιαχναν κάρβουνο το ξύλο από τα δάση, πάνω στα Απέννινα όρη, έφεραν αυτό το αγροτικό φαγητό στο Λάτιο και την Ρώμη.
Τα συστατικά ήσαν θρεπτικά, κατάλληλα για ανθρώπους που εργάζονταν σκληρά, και φυσικά μπορούσαν να τα βρίσκουν στο βουνό από τους γύρω κτηνοτρόφους και από τους χωρικούς. Αυγά, τυρί (αρχικά πεκορίνο romano – στεγνό πρόβειο τυρί, αργότερα παρμεζάνα), λαρδί, κρέμα (η κρέμα δεν υπάρχει σε όλες τις συνταγές) και ζυμαρικά.
Φυσικά σήμερα, το μαύρο πιπέρι πάνω στο πιάτο, εις ανάμνησιν της σκόνης του κάρβουνου, που αναγκαστικά εισέπνεαν !


- Εκδοχή τρίτη:
Η εκδοχή της μυστικής εταιρείας των Καρμπονάρων !
Οι Καρμπονάροι, στις αρχές του 19ου αι. ήσαν μια ενεργή ομάδα, με πολιτικό προσανατολισμό.
Μυστική εταιρεία, αντίθετοι προς την πολιτική κατάσταση, ενάντιοι προς τον πάπα και τους πρίγκηπες, ορισμένοι από αυτούς ήσαν τέκτονες, κάποιοι ρομαντικοί ουτοπιστές, στην πλειοψηφία τους έμποροι, κληρικοί και κάποιοι ευγενείς στο περιθώριο…
Η ιδεολογία τους αργότερα επηρέασε το κίνημα της ανεξαρτησίας, που οδήγησε στην ίδρυση του Ιταλικού κράτους το 1861.
Η εκδοχή μας λοιπόν λέει, ότι ήσαν τα μέλη της μυστικής εταιρείας, που έφτιαξαν πρώτα το φαγητό "καρμπονάρα", ενόσω βρίσκονταν στην παρανομία.
(είναι πιθανό, αν και αυτή η εξήγηση παραμένει ολίγον…φλου…)



- υπάρχει μια ακόμα (ασθενής κατά την ταπεινή μου άποψη) εκδοχή,  
που την διετύπωσε και την υποστηρίζει ένας διατροφολόγος ερευνητής Ιταλός, ότι δηλαδή η συνταγή δημιουργήθηκε κατά το τέλος του Β’ παγκόσμιου πολέμου, όσο τα συμμαχικά στρατεύματα στρατοπέδευαν στην Ρώμη.
Οι Αμερικανοί στρατιώτες είχαν μέσα στις προμήθειές τους άφθονο μπέϊκον και αυγά, στα οποία οι Ιταλοί προσέθεσαν τα ζυμαρικά και το τυρί.    


Κατόπιν όλων αυτών, δεν θα ταίριαζε τώρα ένα ωραίο Ιταλικό τραγούδι ; !   



 Carreras, Domingo, Pavarotti



Τέλος,
να πούμε ότι παρόλο που η παραδοσιακή συνταγή της "καρμπονάρα" έχει υποστεί ανά τον κόσμο πολλές παραλλαγές, ως βασικά υλικά στην Ιταλία παραμένουν πάντα τα αυγά (ενίοτε μόνο οι κρόκοι των αυγών), το λαρδί (η πανσέττα ή το guanciale ), το πεκορίνο romano και το φρεσκοτριμμένο μαυροπίπερο.  
Η αυθεντική Ιταλική συνταγή δεν περιέχει κρέμα γάλακτος, που όμως την περιέχουν πολλές παραλλαγές, εκτός Ιταλίας…

Ακόμα, η καρμπονάρα "κανονικά" φτιάχνεται με μακριά, λεπτά ζυμαρικά (π.χ. με την σπαγγετίνη) 



Φυσικά δεν θα ξεχάσω την αυθεντική καρμπονάρα, στην υπέροχη, αχιβαδόσχημη πλατεία της Σιένα ,




 που όμως την άφησα σχεδόν ανέγγιχτη μέσα στο πιάτο μου, γιατί - πώς να το κάνουμε ; - μύριζε αυγό...

 


Συνταγή :

Η πρότασή μου, για "προσαρμοσμένη" καρμπονάρα:



Σε κατσαρόλα βράζουμε νερό, ρίχνουμε λίγο αλάτι * και μόλις το νερό βράσει ρίχνουμε μέσα την σπαγγετίνη.

Ταυτόχρονα, σε βαθύ τηγάνι βάζουμε ελαιόλαδο, ψιλοκόβουμε ένα ξερό κρεμμύδι και το γυρίζουμε λίγο.
Έχουμε ψιλοκόψει πανσέτα ή λαρδί ή σύγλινο ή προσούτο (υπάρχει καλό Ευρυτανίας) ή καπνιστό μπέϊκον, το ρίχνουμε κι αυτό στο τηγάνι και το αφίνουμε λίγο να ψηθεί. Αν θέλουμε προσθέτουμε μιά ψιλοκομμένη σκελίδα σκόρδο και μανιτάρια.


Τέλος, με την κουτάλα της σούπας παίρνουμε λίγο νερό από τα μακαρόνια που βράζουν, το ρίχνουμε στο τηγάνι με το καπνιστό, σβήνουμε την φωτιά και το αφίνουμε πάνω, ως να βράσει η σπαγγετίνη και να γίνει al dente.

* * Χτυπάμε καλά σε μπωλ ένα ή δύο αυγά.
Σε μικρό κατσαρόλι βάζουμε με την κουτάλα της σούπας λίγο νερό από αυτό που βράζουν τα μακαρόνια. Μέσα σ' αυτό το βραστό νερό ρίχνουμε το χτυπημένο αυγό και με τον αυγοδάρτη ανακατεύουμε γιά 1/2 λεπτό δυνατά και συνέχεια πάνω στη φωτιά, ώστε να μην σβωλιάσει το αυγό.


Τέλος, σουρώνουμε τα ζυμαρικά, τα αναμειγνύουμε με το αυγό και την σάλτσα μπέϊκον, τρίβουμε από πάνω πεκορίνο (υπάρχει Αμφιλοχίας) ή παρμεζάνα, αλέθουμε φρέσκο μαυροπίπερο και σερβίρουμε αμέσως. 





* προσέχουμε λίγο το αλάτι, υπολογίζοντας ότι το καπνιστό, καθώς και το τριμμένο τυρί είναι αλμυρά...

* * η Ιταλική καρμπονάρα θέλει 1 αυγό ανά μερίδα !
τα χτυπάς μαζί με τριμμένο τυρί και λούζεις με αυτά το φαγητό.

εγώ βάζω 1 μόνο αυγό σε όλο το φαγητό και κάνω την διαδικασία με το βραστό νερό απ' τα μακαρόνια, γιά να ψηθεί το αυγό, να μην μείνει ωμό...

αν θέλουμε να αποφύγουμε τα αυγά εντελώς, μπορούμε να βάλουμε στο φαγητό μία κρέμα γάλακτος.


όπως όμως και να το φτιάξουμε,
είναι τελικά ένα εξαιρετικό πιάτο !












Τρίτη 15 Ιουλίου 2014

σπαγέτι με τόνο

σπαγέτι με τόνο
photos ερασιτέχνης


σπαγέτι πάντα καλόδεχτο, μαγειρεμένο με κόκκινη σάλτσα τόνου.
αρκεί να προσέξουμε μιά μικρή λεπτομέρεια σε αυτό το φαγητό και γίνεται ελαφρύ , χωρίς να μυρίζει διόλου ψαρίλα.

βράζουμε τα μακαρόνια να μείνουν al dente, ρίχνουμε μέσα στην κατσαρόλα λίγο κρύο νερό απ' την βρύση, τα σουρώνουμε, τα  ξαναβάζουμε στην κατσαρόλα και τους ρίχνουμε λίγο ωμό ελαιόλαδο.

φτιάχνουμε μιά σάλτσα ντομάτας.
βάζουμε στο κατσαρόλι λίγο ελαιόλαδο, ψιλοκόβουμε μέσα ένα ξερό κρεμμύδι και μιά - δυό σκελίδες σκόρδο.
τα γυρίζουμε λίγο, προσθέτουμε την ντομάτα , μιά πρέζα ζάχαρη, αλατοπίπερο κι αν θέλουμε λίγη ρίγανη (αν θέλουμε, μπορούμε επίσης να ψιλοκόψουμε μέσα μαϊντανό ή φυλλαράκια φρέσκου βασιλικού - τον βασιλικό τον κόβουμε με το χέρι - καλύτερα όχι με μαχαίρι).
αφίνουμε λίγην ώρα να βράσει και να δέσει μιά κανονική σάλτσα ντομάτας.

στο μεταξύ ανοίγουμε τα κουτάκια του τόνου (γιά ένα πακέτο σπαγέτι του μισού κιλού χρειαζόμαστε 3 κανονικές κονσέρβες τόνο) , ρίχνουμε τον τόνο στο σουρωτήρι γιά να φύγουν τα υγρά του και με ένα πηρούνι τον ξεχωρίζουμε σε μικρά κομματάκια, χωρίς να τον λιώσουμε.

η συνταγή αυτή θέλει μιά προσοχή σε τούτο :
γιά να γίνει ελαφρύ το φαγητό και να μην μας μυρίζει το ψάρι, ΔΕΝ ΒΑΖΟΥΜΕ ΤΟΝ ΤΟΝΟ ΝΑ ΒΡΑΣΕΙ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΗΝ ΣΑΛΤΣΑ ΝΤΟΜΑΤΑΣ.

όταν η σάλτσα ντομάτας είναι έτοιμη, σβήνουμε την φωτιά, τότε ρίχνουμε μέσα τον τόνο, ανακατεύουμε ελαφρά , σκεπάζουμε την κατσαρόλα κι αφίνουμε να σμίξουν τα υλικά γιά λίγα λεπτά.

αυτό είναι !

σπαγέτι με τόνο σε κόκκινη σάλτσα.




* υποστηρίζω πάντα , ότι τα ζυμαρικά χρειάζονται τριμμένο τυρί, ακόμα και όταν η συνταγή έχει θαλασσινά ή ψαρικά...




εύχομαι
 καλό γιά όλους !







Παρασκευή 27 Ιουνίου 2014

ζυμαρικά με μπρόκολο και κρέμα τυριού


μπρόκολο με ζυμαρικό και τυρί κρέμα
 photos
ερασι τέχνης

* σε αυτήν την συνταγή, μου φαίνεται καλύτερο να χρησιμοποιήσουμε γιά ζυμαρικό πένες ή κοχύλια ή ριγκατόνι, πάστα δηλαδή που να μπορεί μέσα της να εισχωρήσει η κρέμα τυριού.

πρώτα πλένουμε το μπρόκολο και το βάζουμε ελάχιστα να βράσει σε άφθονο, αλατισμένο νερό.


όταν το σουρώσουμε και κρυώσει λίγο, το χωρίζουμε σε μικρά μπουκετάκια.




ψιλοκόβουμε μέσα στο μπρόκολο μιά σκελίδα σκόρδο (αν θέλετε, μπορείτε να βάλετε και περισσότερο σκόρδο...)







βράζουμε την πάστα μας,
την σουρώνουμε όχι εντελώς (να μείνει δηλαδή ελάχιστο από το νεράκι της μέσα στην κατσαρόλα)
ρίχνουμε μέσα στην πάστα ένα κουτάκι τυρί κρέμα philadelphia (ή, αν θέλουμε άλλο μαλακό τυρί - κρέμα)
ανακατεύουμε καλά, να τραβήξουν τα ζυμαρικά την κρέμα τυριού,
ρίχνουμε μέσα το μπρόκολο με το σκόρδο
και τριμμένο τυρί, παρμεζάνα ή πεκορίνο (πεκορίνο υπάρχει και Αμφιλοχίας)




 σερβίρουμε αμέσως, τρίβοντας στο πιάτο τυράκι και φρέσκο πιπέρι.


καλήν επιτυχία
σας εύχομαι !







Τρίτη 7 Μαΐου 2013

παπαρδέλες με αχιβάδες (alle vongole)


παπαρδέλες με αχιβάδες

- alle vongole -

photos ερασι τέχνης




είναι ένα ιδιαίτερο πιάτο !

γιά τους λάτρεις των ζυμαρικών !



σε κατσαρόλα ή σε βαθύ τηγάνι ψιλοκόβουμε ξερό κρεμμύδι ή μερικά φρέσκα κρεμμυδάκια.
ρίχνουμε λίγο καλό ελαιόλαδο και τσιγαρίζουμε ελαφρά.
ρίχνουμε μέσα ένα πακέτο αχιβάδες (υπάρχουν κατεψυγμένες αχιβάδες , αν δεν έχουμε φρέσκες) και γυρίζουμε λίγο.
ψιλοκόβουμε μέσα 2 σκελίδες σκόρδο, αλατοπιπερώνουμε.
σβύνουμε με μισό ποτηράκι του κρασιού βότκα.

έχουμε πλύνει και ψιλοκόψει 1 πακέτο μανιτάρια.
τα ρίχνουμε μέσα,
ρίχνουμε και 1 τριμμένη φρέσκια ντομάτα,
κλείνουμε καλά το καπάκι της κατσαρόλας κι αφίνουμε να σιγοβράζουν 15' - 20'.

τέλος, προσθέτουμε μιά κρέμα γάλακτος κι αφίνουμε να πάρει μιά βράση και να δέσει η σάλτσα.


σε βαθειά κατσαρόλα βράζουμε αλατισμένο νερό με έναν κόμπο ελαιόλαδο και ρίχνουμε τις παπαρδέλες.
αν τα ζυμαρικά είναι σπιτικά ή φρέσκα, προσέχουμε τον χρόνο βρασμού.
τα ζυμαρικά πρέπει να "στέκονται" και όχι να λιώσουν... ίσως χρειάζονται μόνον ελάχιστα λεπτά.
δοκιμάζουμε και τα σουρώνουμε.

τα λούζουμε αμέσως με την σάλτσα αχιβάδες - μανιτάρια και τα σερβίρουμε * με  τριμμένο τυρί.







* υπάρχει και η άποψη ότι με τα θαλασσινά δεν σερβίρουμε τριμμένο τυρί.
δεν συμμερίζομαι την άποψη αυτή... νομίζω ότι με τα ζυμαρικά το τυρί ταιριάζει πάντα... 

* μπορούμε φυσικά να χρησιμοποιήσουμε όποιο ζυμαρικό μας αρέσει...







ό, τι φτιάχνετε να είναι καλό !










Τετάρτη 14 Δεκεμβρίου 2011

pesto !

.
.
Πέστο !

Pesto alla Genovese

.













- storytelling -


Στα "Βουκολικά" του Βιργίλιου, το γεύμα ενός χωρικού, του Similo, είναι ψωμάκι, που το αλείφει με ένα moretum, μιά σάλτσα δηλαδή, που έχει ως βάση το κόλιαντρο, τον μαϊδανό και το τυρί, χτυπημένα με ελαιόλαδο, μέσα σε γουδί.
(το τυπικό moretum, φτιάχνονταν από βότανα, φρέσκο τυρί, αλάτι, ελαιόλαδο και λίγο ξύδι)
.
ο βασιλικός, μπήκε στη συνταγή πολύ αργότερα, μα έγινε ο πρωταγωνιστής !
το όνομά του - λατιν. Ocimum Basilicum - , ελληνικής προέλευσης, σημαίνει "βασιλικό άρωμα" και υποδηλώνει την αξία του.
.
γιά αιώνες, πέρα από τις ιδιότητες που έχει ο βασιλικός και τον έκαναν πολύτιμο στην κουζίνα, του απέδιδαν και μαγικές ιδιότητες : γι αυτόν το λόγο, τον βασιλικό τον συνέλεγαν με κανόνες και με σέβας σε κώδικες μυστικούς .
Ακόμα και σήμερα, απομεινάρια από αυτούς τους μυστικούς κανόνες, είναι γιά παράδειγμα τα σκεύη που θέλει να χρησιμοποιούμε (ο βασιλικός χτυπιέται με ξύλινο γουδοχέρι μέσα σε γουδί μαρμάρινο), όπως επίσης η υπομονή που θέλει να δείχνουμε χτυπώντας τον με το χέρι.
Τα μικρά του φύλλα, δεν πρέπει να τα λυώνουμε βαρειά, γιατί αυτά περικλείουν τα έλαια που δίνουν τη γεύση στο φυτό. Πρέπει να γυρίζουμε το γουδοχέρι απαλά, ως να σκιστούν.
.
το pesto, με τη σημερινή του μορφή,
έγινε γιά πρώτη φορά στη Γένοβα το 1865, στην κουζίνα των αδερφών Ratto.
.
.
photos
ερασι τέχνης
.
καθώς εμείς είμαστε σύγχρονοι άνθρωποι και διόλου νοσταλγοί της λατινικής μεσαιωνικής παράδοσης, το pesto το φτιάχνουμε σπίτι μας, * στο μπλέντερ.
και είναι πεντανόστιμο !
.
πρώτα παίρνουμε ένα μικρό αντικολλητικό σκεύος κι όπως είναι στεγνό, ρίχνουμε μέσα το κουκουνάρι. το βάζουμε πάνω στη φωτιά και το αφίνουμε γιά δευτερόλεπτα, ως να ροδίσει λίγο, να βγάλει το κουκουνάρι τα έλαιά του και να μυρίσει.

.
στο μπλέντερ βάζουμε δυό - τρείς σκελίδες σκόρδο, λίγο χοντρό θαλασσινό αλάτι, το περισσότερο απ' το κουκουνάρι και ένα κομμάτι * πεκορίνο ή παρμεζάνα, ανοίγουμε στη δυνατή ταχύτητα κι αφίνουμε να λυώσουν τα υλικά και να ενωθούν.
σταματάω το μπλέντερ και προσθέτω μέσα ένα ματσάκι φρέσκο βασιλικό. ανοίγω ξανά στη δυνατή ταχύτητα, ως να ενωθεί και ο βασιλικός.


από το χωνί του μπλέντερ αρχίζω και ρίχνω λίγο - λίγο ελαιόλαδο, ώσπου με το χτύπημα να γίνει μιά παχύρρευστη, ομογενοποιημένη κρέμα.
.
βράζω τα ζυμαρικά al dente και τα ανακατεύω καλά μέσα στην κρέμα pesto.
.
σερβίρω αμέσως.
από πάνω προσθέτω λίγο ακόμα τριμμένο τυρί, λίγο άκοπο κουκουνάρι κι ένα κλωνάκι φρέσκο βασιλικό.
.
θεϊκό φαγητό ! νέκταρ και αμβροσία...
απλό, με φυσικές πρώτες ύλες, σκόρδο, κουκουνάρι, βασιλικό, ελαιόλαδο !
.



.
* φυσικά, αν θέλουμε, αντί γιά μπλέντερ μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε το γουδί και το γουδοχέρι...
.
* πεκορίνο, υπάρχει ελληνικό (προσωπικά, είμαι σε εποχή που προσπαθώ να χρησιμοποιώ μονάχα ελληνικά υλικά γιά τρόφιμα.
κατά το δυνατόν...)

.
.
.
.
εύχομαι να είστε καλά !






.
.

Παρασκευή 2 Σεπτεμβρίου 2011

Ντοματάκι ή Στρύχνον το λυκοπερσικόν

.
Στρύχνον το λυκοπερσικόν !
.
.
photos
Ερασι τέχνης
.
.


.
ή Solanum lycopersicum !
.
.
.
.
Η λέξη τομάτα

προέρχεται από τη λέξη tomatl
της γλώσσας
Ναχουάτλ !
.
.
.

.
.
.
.
μου έφεραν στρύχνον το λυκοπερσικόν !
ελάτε, αστειεύομαι... ένα κλωνί ντοματάκια από περβόλι μου φέραν.
κατακόκκινα ντοματάκια όχι θερμοκηπίου και λιπασμάτων, αλλά ελαφριάς κοπριάς.
κρέμονταν όλα μαζί σε ένα τσαμπί, μικρά σα μεγάλες ρώγες από σταφύλι, μυρωδάτα και πεντανόστιμα (όχι λέμε, δεν μύριζαν κοπριά ! λησμονημένη ευωδιά ξεχασμένης ντομάτας είχαν...).
.
έστιψα το μυαλό μου τι να τα κάνω ... τι να φτιάξω μ' αυτά ...
.
.

έπειτα,
πήρα απ' το ψυγείο μιά μελιτζάνα, της έβγαλα απ' έξω το πολύ φλούδι, την έκοψα σε μικρά τετράγωνα κομματάκια και την έριξα να ξεπικρίσει σε λεκανίτσα με νερό και αλάτι.
.
πήρα κι ένα κολοκύθι. το έκοψα κι αυτό σε μικρά κομματάκια.
.
ψιλοέκοψα και δυό καρότα, και μιά πράσινη πιπεριά και μιά κόκκινη.
.
ψιλοέκοψα κι ένα ξερό κρεμύδι και μιά σκελίδα σκόρδο.
.
.
σε ένα κατσαρόλι έβαλα ελαιόλαδο και τσιγάρισα ελαφρά το ξερό κρεμμύδι,
τις πιπεριές,
έριξα μέσα και γύρισα λίγο τα καρότα,
στράγγιξα κι έριξα τη μελιτζάνα,
το κολοκύθι,
το σκόρδο,
-αν είχα σέλινο θα ψιλόκοβα μέσα και σέλινο μα δεν είχα...-
και τέλος, έριξα μέσα τα στρύχνα τα λυκοπερσ - τα τοματάκια ολόκληρα.



.
έσβυσα το όλον με κρασί (μη τσιγκουνεύεστε το κρασάκι ...)
.

.
αλατοπιπέρωσα, έριξα και μιά πρέζα ζάχαρη,
το άφισα να σιγοβράζει στο 1' και καπάκωσα καλά το κατσαρόλι.
.

.
έγινε έτσι μιά ελαφριά σάλτσα λαχανικών,
εσείς, αν θέλετε να εντυπωσιάσετε τους δικούς σας, μπορείτε να τους την πείτε
sauce au Solanum lycopersicum (!)
ή
sauce printanière ή sauce aux légumes
βράστε κι ένα ωραίο ζυμαρικό - πάντα al dente - και ρίξτε την από πάνω
ή τα τελευταία λεπτά που βράζει ρίξτε της μέσα και μιά φρέσκια κρέμα,
τρίψτε από πάνω λίγο φρέσκο πιπέρι
και φυσικά μπόλικη τριμμένη παρμεζάνα ή κεφαλοτύρι.
.
.
το τέλειον φαγάκι, με το Στρύχνον το λυκοπερσικόν !
.
.
.
.
.
.
.
.