φασόλια μαυρομάτικα !

Μαυρομάτικα σαλάτα (πιάζ)

και

Μαυρομάτικα γιαχνί

photos ερασι τέχνης

πρώτα η αφιέρωση 

από τα μπιρμπιλομάτικα στα μαυρομάτικα,

διότι φαγητό δίχως αίσθημα

είναι κι αυτό άνοστο !

"μαύρα μου μάτια

εγώ γιά σας έκλαψα και θα κλάψω

και τ' άσπρο μου πουκάμισο

στα μαύρα θα το βάψω"

και φυσικά, πατάμε πάντα ΕΔΩ : ΤΑ ΜΑΥΡΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ

κατόπι, 

παίρνουμε ωραία Ελληνικά, βραστερά μαυρομάτικα.

θα τα φτιάξουμε με δύο τρόπους, κι ό, τι αγαπά ο καθένας ...

- σαλάτα πιαζ

και

- γιαχνί

σε κατσαρόλα βάζω ελαιόλαδο και τσιγαρίζω μέσα ελαφρά, ψιλοκομμένα κρεμμύδια, 1 ξερό και μερικά κρεμμυδάκια φρέσκα, πράσινα.

ρίχνω και τα φασόλια, τα τσιγαρίζω λίγο μαζί.

ρίχνω ψιλοκομμένη ντομάτα και μιά σκελίδα σκόρδο, τα γυρίζω κι αυτά λίγο.

προσθέτω λίγο ψιλοκομμένο άνιθο.

προσθέτω πελτέ (αν είναι σπιτικός αλατισμένος δεν βάζω κι αλάτι στο φαγητό)

ρίχνω πιπέρι,

αρκετό νεράκι, δίνω μιά βράση, σκεπάζω καλά την κατσαρόλα, χαμηλώνω στο 1' κι αφίνω να βράσουν καλά τα φασόλια και να χυλώσουν, χωρίς να λιώσουν.

θα πάρει αρκετή ώρα. αν στο μεταξύ σωθεί το νερό, προσθέτω ζεστό νεράκι.

τα φασόλια αυτά είναι γιαχνί και όχι σούπα.

θα κανονίσετε τη σάλτσα, ώστε να τρώγονται με πηρούνι.

 αν τυχόν έχετε φτιάξει κι ελίτσες με τα χεράκια σας

κι ίσως - ίσως και παστό γαβράκι

συνοδέψτε μαζί τα γιαχνί μαυρομάτικά σας !

γιά να φτιάξουμε σαλάτα τα μαυρομάτικα (πιάζ)

τα βράζουμε σε άφθονο νερό 6 - 7 ', 

κατόπιν τα σουρώνουμε,

βράζουμε ξανά νερό, τα ρίχνουμε μέσα και τ' αφίνουμε σιγά - σιγά να καλοβράσουν δίχως να λιώσουν.

τα σουρώνουμε,

τα βάζουμε σε σαλατιέρα, λάδι, ξύδι, ψιλοκόβουμε μέσα κι ένα ξερό κρεμμύδι, αν θέλουμε και φρέσκο πράσινο.

ορίστε ένα βέρο Ελληνικό φαγάκι, γιά χειμώνα καλοκαίρι !

καλό μήνα Σεπτέμβρη

σας εύχομαι !

Γεμιστά λαδερά !

Ντομάτες γεμιστές - και Πιπεριές - λαδερά.

- τα κλασσικά της Ελληνικής κουζίνας ! -

photos  ερασι τέχνης

παίρνουμε ωραίες ώριμες ντομάτες και πιπεριές.

βγάζουμε από τις πιπεριές τα καπάκια και τις αδειάζουμε εντελώς από τους σπόρους τους.

κόβουμε τα καπάκια από τις ντομάτες και με κουτάλι  αφαιρούμε όλη τους την ψίχα.

μέσα στις ντομάτες και τις πιπεριές αν θέλουμε ρίχνουμε ελάχιστο αλατάκι.

στο μπλέντερ βάζουμε την ψίχα από τις ντομάτες, 1 ή 2 ξερά κρεμμύδια, μιά σκελίδα σκόρδο και ένα ματσάκι μαϊντανό ή δυόσμο (εγώ προτιμώ τον δυόσμο).

όταν αυτά γίνουν πολτός, ρίχνουμε τον πολτό σε μιά λεκανίτσα, προσθέτουμε ελαιόλαδο, αλατοπίπερο, ρύζι - μιά γεμάτη κουταλιά γιά κάθε γεμιστό -, προσθέτουμε ένα σακκουλάκι μαύρη σταφίδα, ένα σακκουλάκι κουκουνάρι, λίγο πελτέ ντομάτα, μιά πρέζα ζάχαρη και αν θέλουμε τρίβουμε μέσα ένα καλό κομμάτι φέτα.

ανακατεύουμε καλά τα υλικά, γεμίζουμε ως πάνω τις ντομάτες και τις πιπεριές και τις σκεπάζουμε με τα καπάκια τους.

έχουμε κρατήσει σε ένα μπωλ λίγο πολτό από την ντομάτα .

καθαρίζουμε πατάτες, τις κόβουμε όπως τις πατάτες ψητού, τις βάζουμε στο μπωλ με το χυμό ντομάτας, αλατοπιπερώνουμε, ρίχνουμε μέσα λίγο ελαιόλαδο, ανακατεύουμε με τα χέρια μας να βραχούν καλά οι πατάτες κι ύστερα τις μπήγουμε ανάμεσα στις ντομάτες και τις πιπεριές.

ρίχνουμε ελάχιστο αλατάκι κι ελάχιστη ζαχαρίτσα πάνω απ' όλο το φαγητό,

λίγο ελαιόλαδο πάνω από κάθε κομμάτι,

μισό ποτήρι νερό στο ταψί

και φουρνίζουμε περίπου γιά δυόμιση ώρες στο 200'. 

σας εύχομαι να είστε καλά !

ιμάμ μπαϊλντί

imambayildi

 ή

το πώς "λιποθύμησε ο Ιμάμης" !

photos ερασι τέχνης

Storytelling

 υπάρχουν διάφορες ιστορίες να λέγονται γιά το Τουρκικής προέλευσης φαγητό, 

που τελικά μέσα στα χρόνια έχει πολιτογραφηθεί φαγητό αγαπημένο Βαλκάνιο.

μιά νέα γυναίκα που επαντρεύτηκε έναν γηραιό ιμάμη , το ελαιόλαδο λέει ήταν η προίκα της , έφτιαξε στον ιμάμη το φαγητό και ο ιμάμης λιποθύμησε...

φυσικά, δεν ξέρουμε ακριβώς τους λόγους της λιγοθυμιάς του ιμάμη...

- ήταν μήπως η νέα γυναίκα ;

- ήταν το εξαιρετικό φαγητό ;

- ήταν που η γυναίκα ξόδεψε το λάδι της προίκας της γι αυτό το φαγητό ; 

μιά άλλη πάλι ιστορία λέει, ότι  

ένας ιμάμης που είχε το βράδυ καλεσμένους, αγόρασε μελιτζάνες, ντομάτες, κρεμμύδια, σκόρδο και μαϊντανό - ό, τι βρήκε στο παζάρι-, τα πήγε στη γυναίκα του και της είπε να σκεφτεί και να φτιάξει γιά τους ξένους του ένα καλό πιάτο.

εκείνο που εμείς γνωρίζουμε, είναι μονάχα το τελικό αποτέλεσμα, ότι ο ιμάμης δηλαδή λιγοθύμισε...

μάλλον από το εξαιρετικό φαγητό !

θυμάμαι ακόμα κάτι που ειπώθηκε διά στόματος συγγραφέως Γιάννη Ξανθούλη, όταν προλόγιζε το βιβλίο του "Κωνσταντινούπολη των ασεβών μου φόβων"

"η γιαγιά μου στην Κωνσταντινούπολη, είπε, είχε μόνιμα στημένο στο σπίτι μας φεστιβάλ μελιτζάνας" !  

με τούτα λοιπόν και με κείνα, εμείς ας πορευτούμε γιά το ιμάμ ! 

πρώτα παίρνουμε τις μελιτζάνες, καθαρίζουμε απ' έξω αρκετή από τη φλούδα τους, τις χαράζουμε στη μέση κατά μήκος, χωρίς να τις χωρίσουμε εντελώς και τις ρίχνουμε να ξεπικρίσουν μέσα σε αλατόνερο.

.

στο μεταξύ καθαρίζουμε μερικά ξερά κρεμμύδια,
λίγες πατάτες,
λίγες σκελίδες σκόρδο,
πλένουμε μερικές ώριμες ντομάτες
κι ένα ματσάκι μαϊντανό.

στραγγίζουμε καλά τις μελιτζάνες και τις βάζουμε να τηγανιστούν σε τηγάνι με λάδι.

τις γυρίζουμε σιγά σιγά απ' όλες τις μεριές, επιμένοντας από την πλευρά που τις έχουμε χαράξει. 

όταν βγάλουμε από το τηγάνι τις μελιτζάνες, τις βάζουμε ανοιχτές στο ταψάκι που θα τις ψήσουμε.
χοντροκόβουμε τις πατάτες, όπως του ψητού, τις τηγανίζουμε στο ίδιο λάδι κι έπειτα τις βάζουμε κι αυτές στο ταψάκι, γύρω στις μελιτζάνες.

χοντροκόβουμε τα κρεμμύδια και τα τηγανίζουμε πάντα στο ίδιο λάδι.

όταν τα κρεμμύδια ψηθούν λίγο, ψιλοκόβουμε μέσα τις ώριμες ντομάτες και το σκόρδο , ρίχνουμε μιά πρέζα ζάχαρη, αλάτι, πιπέρι κι αφίνουμε να μαραθούν.

όταν γίνουν οι ντομάτες, ψιλοκόβουμε μέσα το ματσάκι το μαϊντανό, το γυρίζουμε λίγο και σβήνουμε τη φωτιά.

με κουτάλι παίρνουμε τη γέμιση από το τηγάνι και την απλώνουμε πάνω στις ανοιχτές μελιτζάνες .

τη γέμιση που θα περισσέψει τη ρίχνουμε όλη από πάνω.
βάζουμε το ταψί στο φούρνο και ψήνουμε στους 200' γιά 40' ή 50'.

όταν το φαγητό είναι σχεδόν έτοιμο, τραβάμε το ταψί από το φούρνο και βάζουμε από ένα κομμάτι φέτα πάνω σε κάθε μελιτζάνα.*
φουρνίζουμε πάλι, σβήνουμε τη φωτιά κι αφίνουμε μέσα το φαγητό λίγην ώρα, ώστε με τη ζέστη να λιώσει και να ψηθεί το τυρί.

αυτό είναι το ιμάμ μπαϊλντί,

ένα όχι ιδιαίτερα ελαφρύ φαγητό,

αλλά πάντως πολύ γευστικό,
πολύ αγαπητό,

με μιά γλυκάδα

καλοκαιρινή !

* η προσθήκη της φέτας δεν είναι απαραίτητη στο φαγητό, μα θαρρώ το κάνει ακόμα καλύτερο !

ό, τι κι αν φτιάχνετε στη ζωή,

εύχομαι καλές επιτυχίες 

να έχετε !

λαχανόρυζο

.

Λαχανόρυζο !

.
απλό, χειμωνιάτικο, Ελληνικό φαγάκι !

.

photos
ερασι τέχνης

.
αν σας αρέσουν τα βραστά λάχανα, να φτιάξετε λαχανόρυζο !
είναι απλό, παραδοσιακό φαγάκι της Ελληνικής κουζίνας, χειμωνιάτικο, υγιεινό, ειδικά μετά το "επιβαρυμένο" φαγητό των γιορτών, και είπαμε, γιά όποιον, του αρέσει το βραστό λάχανο, είναι φαγάκι πεντανόστιμο...
.
το λαχανόρυζο χρειάζεται λάχανο ψιλοκομμένο ή χοντροκομμένο (κατά την όρεξή μας),
μικρά κομματάκια καρότο,
ψιλοκομμένο σέλινο,
ελαιόλαδο,
εγώ ψιλοκόβω μέσα και μιά μικρή φρέσκια ντομάτα, καθώς και μιά μικρή σκελίδα * σκόρδο.
.


.
τα γυρίζω λίγο μέσα στην κατσαρόλα, σε κανονική φωτιά να αχνιστούν
έπειτα προσθέτω 1 ποτήρι νερό, αλατοπίπερο και λίγο ρυζάκι,
ανακατεύω και μόλις το φαγητό πάρει βράση σκεπάζω καλά την κατσαρόλα και χαμηλώνω τη βράση στο *1, ως να γίνει το ρύζι και να μαλακώσει το λάχανο.
.
μόλις το φαγητό είναι έτοιμο, κλείνω τη φωτιά και στίβω μέσα ένα λεμόνι
(το λάχανο, μου αρέσει ξυνό, εσείς θα κανονίσετε το λεμόνι σύμφωνα με το δικό σας γούστο...)
.

.
* δοκιμάστε να ψιλοκόψετε μία μικρή σκελίδα σκόρδο, όταν φτιάξετε λαχανοσαλάτα.
ταιριάζει η γεύση στο λάχανο.
.
* προσοχή στη φωτιά, γιατί το λάχανο "αρπάει" εύκολα...
γι αυτό, γιά να μην κολλήσει το φαγητό, μόλις πάρει βράση χαμηλώνουμε τη φωτιά, ίσα να βράζει...
.
.

καλή απόλαυση, με ένα ποτηράκι κρασί κοντά !

.
.
.
.
.

γίγαντες στο φούρνο

.

γίγαντες πλακί

.

φωτογραφίες του φαγητού
ερασι τέχνης
.

.
Τα μονοκοτυλήδονα και τα δικοτυλήδονα
ανθίζανε στον κάμπο
.
Γ. Σ.

.

λιθογραφία - οι Ινδιάνοι φυτεύουν φασόλια
.

.
.
χρυσοθήρας
μαγειρεύων φασιόλους

.
.
χειμώνα - καλοκαίρι, θαυμάσιο Ελληνικό μαγείρεμα !
το καλοκαιράκι γίγαντες (ή φάβα) με ούζο στην άκρη της θάλασσας.
το χειμώνα, Τετάρτη και Παρασκευή - λέει η μαμά μου ...- στην Ελλάδα τρώμε όσπρια ή λαδερά.
.
γίγαντες στο φούρνο λοιπόν !
.
.
.
φασόλια, ειδικά γίγαντες, αγοράζουμε από κάποιαν αξιόπιστη μάρκα ή αν τους παίρνουμε χύμα , πρέπει να είμαστε σίγουροι ότι είναι βραστεροί.
.
τους ξεπλένουμε και τους αφίνουμε αποβραδύς σε μιά λεκανίτσα με άφθονο νερό, να φουσκώσουν.
το πρωί τους στραγγίζουμε και τους βάζουμε να βράσουν στην κατσαρόλα, με νερό.
όταν οι γίγαντες βράσουν τουλάχιστον γιά ένα δεκάλεπτο ή τέταρτο, χύνουμε αυτό το πρώτο νερό, τους σουρώνουμε και τους αφίνουμε λίγο να περιμένουν στο σουρωτήρι.


.
ετοιμάζουμε τη ντομάτα, τη βάζουμε στην κατσαρόλα, ψιλοκόβουμε μέσα ένα ξερό κρεμμύδι, μιά σκελίδα σκόρδο, μιά πρέζα ζάχαρη, μπόλικο δυόσμο ξηρό ή χλωρό (ο δυόσμος - θεραπευτικό φυτό! -, εκτός από την ανάλαφρη γεύση, έχει ιδιαίτερα ευεργετικά αποτελέσματα στην πέψη), νερό, λάδι, αλατοπίπερο και βάζουμε να βράσει η σάλτσα.
μόλις αρχίσει να παίρνει βράση, ρίχνουμε μέσα και τους γίγαντες (δεν τους ρίχνουμε σε κρύο νερό, γιατί σφίγγουν).
ακόμα, προσέχουμε η κατσαρόλα να έχει μέσα αρκετό νερό.
.

.
βράζουμε έτσι τους γίγαντες, ως να μαλακώσουν, σε χύτρα ταχύτητας ή με υπομονή σιγά - σιγά, σε απλή κατσαρόλα.
.
όταν το φαγητό γίνει, το ρίχνουμε μέσα σε ένα ταψί.
αν θέλουμε προσθέτουμε μέσα μιά καυτερή πιπεριά.
επίσης, αν θέλουμε, μπορούμε να βάλουμε μέσα στο ταψί και χωριάτικο λουκάνικο.
προσέχουμε ακόμα, να έχει πολύ υγρό.
.

.
τους ψήνουμε περίπου μιάν ώρα στους 200 ', ως να ροδίσουν.
φροντίζουμε να μην πιούν όλο το ζουμάκι και ξεραθούν.
.

.
να μην ξεχνάτε πάντα, να πίνουμε με το φαγητό ένα ποτήρι κόκκινο κρασάκι.
.
.
.
.

.
.
Αποσπάσματα από το βιβλίο του Ηλία Πετρόπουλου «Η εθνική μας φασουλάδα»

Η έκφραση, «η φασουλάδα είναι το φαΐ τής φτωχολογιάς», αποτελεί απαράδεκτη προχειρολογία. Στην πραγματικότητα, τα φασόλια ήταν χωρισμένα, βάσει μιας καθαρώς ταξικής ιεραρχίας. Τα «μπαρμπούνια» (και δη «μπαρμπούνια με αγριογούρουνο») τα τρώγανε οι λεφτάδες. Τα κοινά φασόλια, ήτανε για τον λαό· τα «γυφτοφάσουλα» (γνωστά κι ως «μαυρομάτικα») τ’ αγόραζε η φτωχολογιά, ενώ η εσχάτην πλεμπάγια ξέπεφτε στην περίφημη «εβρέικη φασουλάδα»...

Ο Νίκος Καρούζος πάντα με γοήτευε με την ποίησή του και με το λέγειν του. Τον παρακολουθούσα στις ταβέρνες, όπου άρχιζε την μυσταγωγία της νύχτας με μια καυτή φασολάδα. Ο Καρούζος είναι ένας σοφός που, όχι μόνο ζει με ελληνικό τρόπο, αλλά γνωρίζει γιατί ζει με ελληνικό τρόπο. Ο Ηλίας ο Παπαδημητρακόπουλος φρονεί ότι, ο ύπουλος και ακήρυχτος πόλεμος τών Νεοελλήνων κατά τής Ελλάδος είναι καταστρεπτικός πόλεμος στην μακροχρόνια ιστορία τής χώρας. Η χώρα μας μαστίζεται από μια πολιτιστική κρίση. Η χώρα μπαίνει, τώρα, στην χειρότερη φάση αυτής τής κρίσης. Ο λαός (που δεν είναι διόλου αγνός και αθώος) ευθύνεται εν μέρει για την κρίση. Το μεγαλύτερο ποσοστό τής ευθύνης το έχει και το κατέχει το Κράτος, όπως εκφράζεται από τους σάπιους πολιτικάντηδες…

.

..................................................................

Η φασουλάδα, μοιάζει κάποιο γελοίο θέμα προς μελέτη. Αλλά, μέσα απ’ το ασήμαντο βγάζεις το σημαντικό και μέσα στο γελοίο βρίσκεις το σοβαρό. Αποδίδω τεράστια σημασία στην φευγαλέα λεπτομέρεια... Σέβομαι τούς Ιταλούς (τούς θεωρώ σαν τον πιο πολιτισμένο λαό) για τον μεθοδικό τρόπο συντήρησης τών μνημείων τους -και γιατί δεν κομπάζουν γι’ αυτά τα μνημεία. Μα αγαπώ τούς Ιταλούς περισσότερο, για τις φασουλάδες που κάνουν. Η φασουλάδα, ευδοκιμεί στην Ιταλία, από την εποχή τών ευζωιστών Ετρούσκων. Οι Νεοέλληνες, κλώτσησαν την τυρόπιτα, για να υιοθετήσουν την πίτσα, όπως παράτησαν το ρακί για ν’ αρχίσουν το ουίσκι (που μέχρι το ’60 τούς βρόμαγε σαν κοριός). Οι Ιταλοί δεν απαρνήθηκαν την φασουλάδα. Αμφιβάλλω αν η φασουλάδα διδάσκεται στις σχολές μαγείρων τού Ε.Ο.Τ...

.

.

.

.

αυτά, ωραίοι μου !

κουνουπίδι γιαχνί

.

κουνουπίδι γιαχνί (κοκκινιστό)

.

γεύση ελληνική και μερακλίδικη !

.

.
φωτογραφίες
ερασι τέχνης

.
.
παίρνουμε το φρέσκο κουνουπίδι και το πλένουμε καλά.
.


.
σε φαρδιά κατσαρόλα βράζουμε νερό και βάζουμε μέσα το κουνουπίδι, ίσα να πάρει μιά βράση γιά 5', να μαλακώσει ελάχιστα.
αλατίζουμε.
.

.
βγάζουμε το κουνουπίδι απ' το νερό, το σουρώνουμε και το κόβουμε σε μικρότερα κομμάτια (με προσοχή, γιά να μην καούμε...)
.
αλευρώνουμε τα κομμάτια.
.

.
βάζουμε λάδι στο τηγάνι και τηγανίζουμε τα αλευρωμένα κομμάτια κουνουπιδιού.
.

.
έχουμε έτοιμα ένα φύλλο δάφνη, ένα ξυλάκι κανέλλα, μαυροπίπερο και αν θέλω και μερικά γαρυφαλλάκια.
.

.
σε κατσαρόλα βάζω ελαιόλαδο, ψιλοκόβω μέσα ένα ξερό κρεμύδι και το τσιγαρίζω λίγο.
προσθέτω ντομάτα, τη δάφνη, την κανέλλα, το πιπέρι, τα γαρυφαλλάκια, μιά πρέζα ζάχαρη, νεράκι και δοκιμάζω το αλάτι.
δίνω πρώτα μιά βράση στη σάλτσα κι έπειτα βάζω μέσα ένα - ένα τα τηγανισμένα κομμάτια κουνουπίδι.
.

.
το αφίνω σε μέτρια φωτιά να βράσει χωρίς να λειώσει.
επειδή το κουνουπίδι ήταν αλευρωμένο η σάλτσα του χυλώνει, θέλει όμως να κουνάμε διαρκώς την κατσαρόλα γιά να μην πιάσει...
. .
γίνεται ένα μοσχομυριστό φαγάκι γιαχνί, θέλει κι ένα κομμάτι φέτα δίπλα του, καθώς κι ένα ποτηράκι δροσερό κρασί !
. .


. .

σας εύχομαι
καλήν όρεξη !
.
.
.
.
.

. . . . . .