Γίγαντες στο φούρνο με χόρτα

Γίγαντες στο φούρνο με χόρτα

photos

ερασι τέχνης

Αυτό το φαγητό το γνώριζα εδώ και πολλά χρόνια, δεν είχα όμως ποτέ αποφασίσει να το φτιάξω...
Μου το παίνευε ως παραδοσιακά Ελληνικό, μιά παλαιά φίλη αρχαιολόγος, η Θ. Ξ., που έχω επίσης πολλά χρόνια να την συναντήσω. 

Το κάθε τι, ακόμα και το πιό απλό πράγμα, ίσως χρειάζεται τον χρόνο του...
Τις προάλλες, ζήλεψα στην λαϊκή αγορά τα δροσερά ματσάκια από σέσκουλα, λάπαθα, καυκαλήθρες, μυρώνια, παπαρούνες και σπανάκια, και σκέφτηκα πως ήρθε ο χρόνος γιά το φαγητό 
"γίγαντες με χόρτα στον φούρνο" - στην Ήπειρο  νομίζω το λεν "γίγαντες με λάχανα".  

Έτσι, το έφτιαξα την Καθαρά Δευτέρα.

Το δοκίμασα και λέω πολύ καλό είναι. Από την ομήγυρη έγινε ανάρπαστο. 
Σας το περιγράφω λοιπόν.

Από βραδύς βάζουμε 1/2 κιλό γίγαντες σε μπόλικο νερό, να φουσκώσουν.
(Είναι καλό να ξέρουμε ότι οι γίγαντες είναι βραστεροί) 

Το πρωί, τους βάζουμε να βράσουν γιά ένα εικοσάλεπτο σε κατσαρόλα με αρκετό νερό, τους σουρώνουμε και πετάμε αυτό το πρώτο νερό. 
Ξαναζεσταίνουμε νερό, βάζουμε μέσα τους γίγαντες και τους σιγοβράζουμε περίπου γιά μιάν ώρα, να μαλακώσουν χωρίς να λιώσουν. Υπολογίστε ότι κατόπιν θα ψηθούν περίπου γιά μιάν ώρα και στον φούρνο.
Τους σουρώνουμε μέσα σε ένα βαθύ σκεύος γιά να κρατήσουμε το ζουμί τους.

Στο μεταξύ, όλην την ώρα που οι γίγαντες βράζουν, εμείς ασχολούμαστε με τα χόρτα. 

Εγώ είχα από ένα ματσάκι μυρώνια, παπαρούνα, καυκαλήθρες, σέσκουλο, λάπατο, φρέσκα κρεμμυδάκια, 1 ξερό κρεμμύδι, 2 σκελίδες σκόρδο και μιά χούφτα σπανάκι.
Εννοείται, ότι μπορούμε να βάλουμε στο φαγητό όσα και ό,τι από αυτά θέλουμε...
Ακόμα και σκέτο σπανάκι ή σκέτα μυρωδικά...

Πλένουμε σχολαστικά τα λαχανικά και τα χοντροκόβουμε, εκτός από το σπανάκι.
Το σπανάκι το τρίβουμε πρώτα ανάμεσα στα χέρια μας με αλάτι και το στίβουμε, να φύγουν τα πολλά του υγρά. Κατόπιν το χοντροκόβουμε. 

Σε βαθύ σκεύος βάζουμε ελαιόλαδο. Χοντροκόβουμε μέσα ένα ξερό κρεμμύδι και γυρίζουμε.
Κόβουμε μέσα και τα φρέσκα κρεμμυδάκια και τις 2 σκελίδες σκόρδο και γυρίζουμε.

Προσθέτουμε τα λαχανικά, αλατοπιπερώνουμε καλά, χοντροκόβουμε μέσα μιά φρέσκια ντομάτα, προσθέτουμε και πελτέ ή ντοματάκια και λίγο από το ζουμί, που κρατήσαμε από τους γίγαντες.
Δεν βράζουμε. Ίσα ίσα να μαραθούν τα χόρτα.

Στο μεγάλο ταψί του φούρνου βάζουμε τους βρασμένους γίγαντες και όλο το υλικό με τα χόρτα.
Αλατοπιπερώνουμε πάλι - όσο χρειάζεται - και ανακατεύουμε ελαφρά.
Το φαγητό βασικά είναι νηστήσιμο. Όμως, αν θέλουμε, μπήγουμε μέσα και κομματάκια από κεφαλοτύρι.

Σε ζεσταμένο φούρνο, ψήνουμε στους 200' γιά 3/4 περίπου.
Εγώ το άφησα μιάν ώρα. Ήπιε τα υγρά του, μέλωσε και ξεροψήθηκε.

Μπορούμε να στήσουμε το φαγητό έτοιμο στο ταψί από την προηγούμενη μέρα,
να το σκεπάσουμε, να το κρατήσουμε ολονυχτίς στο ψυγείο και να το ψήσουμε την επομένη, που πρέπει να το σερβίρουμε, γιά να είναι φρεσκοψημένο και ζεστό. 
Εμένα αυτό με διευκόλυνε...


Αν έχετε κέφι μιά μέρα, φτιάξτε το φαγητό. Γλυκαίνει όλο μαζί... Θα σας αρέσει! 

καλό

σε ό, τι κάνετε !

Φασόλια ψιλά, στον φούρνο

Φασόλια μικρά στον φούρνο, 
με χωριάτικο λουκάνικο και πιπεριά!

το γένος Phaseolus της οικογένειας Leguminosae

photos

ερασι τέχνης

Θυμάστε στο δημοτικό και στο γυμνάσιο, τους φασιόλους και τις φακές που φυτεύαμε στα μπαμπάκια και στους κεσέδες από γιαούρτια, γιά να βάλουμε έπειτα τα φυτά στο φυτολόγιο ; !

Καλά είν' τα όσπρια ! "Το κρέας του φτωχού" κατά τον λαό, και η σοφή διατροφική πυραμίδα της Μεσογείου τα έχει τοποθετημένα σε θέση περίοπτη ! Παλαιόθεν...

"ἐνταῦθα εἶχον τὰ ἐπιτήδεια ὅσα ἐστὶν ἀγαθά, ἱερεῖα, σῖτον, οἴνους παλαιοὺς εὐώδεις, ἀσταφίδας, ὄσπρια παντοδαπά" (Ξενοφών, Κύρου Ανάβασις)

Παντοδαπά (!), πεντανόστιμα και ωφέλιμα...
Οι φακές, οι γίγαντες, τα ρεβύθια, η φάβα, τα κουκιά, τα μπιζέλια, και τελευταία αναφέρω τα μικρά φασόλια, όχι τελευταία λόγω σπουδαιότητας, δεν παραγνωρίζω διόλου την σημασία τους, κι έχω εδώ παλαιότερα αναφερθεί στην "εθνική μας φασολάδα", απλά τα θυμάμαι τελευταία γιατί τα μικρά φασόλια εμένα δεν μου αρέσουν...
Λατρεύω ως φαγητό τους γίγαντες, μα δεν μου αρέσει η φασολάδα. Αν με κεράσεις, θα φάω, δεν θα μπω όμως στον κόπο να την μαγειρέψω...

Έτσι, εξ ανάγκης ορμώμενη, γιατί πρέπει να φάμε φασόλια, δοκίμασα να φτιάξω τα μικρά φασόλια ψητά στον φούρνο, με πιπεριές και χωριάτικο λουκάνικο.
Το αποτέλεσμα της Αλ-χημείας ήταν καλό, γι αυτό και το δημοσιεύω.

Θα χρειαστούμε :

1/2 κιλό φασόλια βραστερά, μικρά ή μέτρια, σαν αυτά που φτιάχνετε την φασολάδα.
1 ξερό κρεμμύδι
2 σκελίδες σκόρδο
δυόσμο ή μαϊντανό (προτιμώ τον δυόσμο γιατί κάνει καλό στο στομάχι)
ντομάτα (φρέσκες ντομάτες τριμμένες ή 1 κουτάκι ντοματάκια)
ελαιόλαδο
αλατοπίπερο - αν θέλετε και λίγο γλυκό πιπέρι και λίγο καυτερό
πιπεριές κέρατο - αν δεν βάλετε στο φαγητό καυτερό πιπέρι, μπορείτε να βάλετε μιά καυτερή πιπερίτσα
χωριάτικα λουκάνικα
προαιρετικά, τριμμένη φέτα γιά το τέλος


Ετοιμασία :

Αν τα φασόλια μας είναι βραστερά, δεν χρειάζεται να μπουν απο βραδύς στο νερό.
Αν τα φασόλια είναι σκληρούτσικά, μπορούμε να τα βάλουμε γιά μερικές ώρες σε μιά λεκανίτσα με νερό. Το πρωί τα σουρώνουμε και χύνουμε το νερό.

Τα βάζουμε σε κατσαρόλα με καθαρό νεράκι να βράσουν, προσθέτουμε μέσα ελαιόλαδο και την ντομάτα, κόβουμε κομματάκια το κρεμμύδι και το σκόρδο, ρίχνουμε τον δυόσμο και το πιπέρι.
Εδώ, χρειάζεται να προσέξουμε δύο πράγματα : 
- να μην βάλουμε πολλά νερά, ίσα ίσα τα φασόλια να βράζουν μέσα σε ζουμάκι και
- προσοχή στον βρασμό ! γιά να μη λιώσουν τα φασόλια θέλουν πολύ σιγανή φωτιά.

Βράζουμε περίπου γιά μιάν ώρα, θα δοκιμάσετε να είναι μαλακά, αλλά όχι παραβρασμένα... Υπολογίστε ότι θα ψηθούν και στον φούρνο, τουλάχιστον γιά μιάν ώρα ακόμα...

Ετοιμάζουμε ένα ταψί ή γάστρα.
Χαράζουμε τα χωριάτικα λουκάνικα και τα βάζουμε στο ταψί.
Βάζουμε μέσα και τις πιπεριές.

Όταν βράσουν τα φασόλια τα χύνουμε κι αυτά στο ταψί.
Αλατίζουμε.

Ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο, σε 200', τουλάχιστον γιά μιάν ώρα ακόμα, ως να χυλώσει και να ξεροψηθεί λίγο το φαγάκι, να ροδίσουν τα λουκάνικα κι οι πιπεριές.
Στο τέλος, αν θέλουμε, μόλις σβήσουμε τον φούρνο ρίχνουμε από πάνω λίγη τριμμένη φέτα, να λιώσει με την ζέστη.

Αφίνουμε λίγο να σταθεί το φαγητό και σερβίρουμε

Είναι μιά πρόταση, γιά τα φασόλια αλλιώς...

Εύχομαι καλό

σε ό, τι κάνετε !

Φαλάφελ κόκκινης φακής και Αραβικές πιτούλες

Φτιάχνουμε Αραβικές πίτες και Φαλάφελ (κεφτέδες) από κόκκινη φακή

photos

ερασι τέχνης

χρειάστηκα
γιά τα φαλάφελ :

1/2 κ. κόκκινη φακή
1/2 κ. πατάτες
1 μεγαλούτσικο ξερό κρεμμύδι
ψιλοκομμένο δυόσμο
ψιλοκομμένο μαϊντανό
2 σκελίδες σκόρδου, ψιλοκομμένες
1 κοφτό κουταλάκι του γλυκού μπέϊκιν πάουντερ
φρέσκο πιπέρι
αλάτι
ίσως χρειαστεί και τριμμένη φρυγανιά

γιά τις Αραβικές πιτούλες :

400 γραμ. αλεύρι
1,5 κ.σ. αλάτι
1 κ.σ. ζάχαρη
1 φακελλάκι ξηρή μαγιά
5 κ.σ. ελαιόλαδο
από 150 έως 220 ml (όσο πάρει) χλιαρό νερό

γιά την σάλτσα (sauce) :

1 κουπάκι γιαούρτι
1/2 βαζάκι ταχίνι

γιά το σερβίρισμα :

ντομάτες σαλάτας και
μαϊντανό

πώς γίνεται :

- βάζουμε απο βραδύς τις φακές να μουλιάσουν, μέσα σε μιά λεκάνη με νερό.

- το πρωί τις στραγγίζουμε καλά

και τις βάζουμε στο μίξερ, να γίνουν πολτός.

- ρίχνουμε τον πολτό σε μιά λεκανίτσα.

- σε κατσαρόλι βράζουμε τις πατάτες, σε νερό αλατισμένο,
τις στραγγίζουμε καλά και τις βάζουμε στο μίξερ, να γίνουν πουρές

- βάζουμε τον πουρέ πατάτας στη λεκάνη με την αλεσμένη φακή

- προσθέτουμε τον δυόσμο και τον μαϊντανό, το κρεμμύδι και το σκόρδο τριμμένα, το μπαίϊκιν κι αλατοπίπερο.

- ζυμώνουμε καλά με τα χέρια μας, να γίνει μιά ζύμη όπως όταν φτιάχνουμε κεφτέδες.
(αν η ζύμη μας φανεί ντωτή, προσθέτουμε λίγη τριμμένη φρυγανιά)

- βάζουμε τη ζύμη γιά καμιάν ώρα στο ψυγείο να σφίξει, και ξεκινάμε να φτιάχνουμε τις Αραβικές πίτες

- σε λεκάνη βάζουμε 400 γραμ. αλεύρι (μπορούμε να βάλουμε και μισό - μισό αλεύρι),

τη ζάχαρη, την ξηρή μαγιά κι ανακατεύουμε.

- ρίχνουμε κατόπιν το λάδι, το αλάτι και λίγο - λίγο το χλιαρό νερό, ζυμώνοντας με τα χέρια μας.

θα γίνει μιά ζύμη μαλακή.

- λαδώνουμε ελάχιστα ένα μπωλ, βάζουμε μέσα τη ζύμη και την αφίνουμε σκεπασμένη τουλάχιστον μισή ώρα, σε ζεστό τόπο, να φουσκώσει.

- όταν η ζύμη φουσκώσει, την κόβουμε μπαλίτσες, ρίχνουμε πάνω στον πάγκο μας αλεύρι και με τον πλάστη ανοίγουμε στρογγυλές πιτούλες.

- ντύνουμε μιά λαμαρίνα με λαδόκολλα, τοποθετούμε μέσα λίγες - λίγες τις πιτούλες και τις ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο, στους 180' ή 200', γιά 6' ή 8'.

(οι πίτες καλύτερα να βγούν μαλακές. αν τις ψήσουμε πιό πολύ, θα σκληρήνουν)

- στο μεταξύ, και όσο οι πίτες ψήνονται,
βγάζουμε απ' το ψυγείο τη ζύμη μας, με τις παλάμες πλάθουμε στρογγυλά κεφτεδάκια ή μακρόστενα σαν σουτζούκια και τα βάζουμε να τηγανιστούν, σε ηλιέλαιο που καίει πολύ.
(δεν θέλουν αλεύρωμα ! αν το ηλιέλαιο έχει κάψει πολύ, δεν κολλάνε, τηγανίζονται ωραία.
απλά, χρειάζεται προσοχή να μη μαυρίσουν, μα να πάρουν ένα χρώμα χρυσαφί)

- τέλος, χρειάζεται να φτιάξουμε μιά σάλτσα, που θα δροσίσει τα φαλάφελ.
ανακατεύουμε καλά το γιαούρτι με το ταχίνι.

- κόβουμε ντομάτες σε λεπτές φέτες,
ψιλοκόβουμε μαϊντανό και σερβίρουμε.

κανονικά,
τα φαλάφελ τρώγονται όπως το σουβλάκι,
τυλίγουμε δηλαδή μέσα στην πίτα τα φαλάφελ, τη ντομάτα, το μαϊντανό και τη σάλτσα.

εγώ τα προτιμώ όχι τυλιχτά, αλλά το καθένα σε δικό του πιατάκι.

 

* Τα φαλάφελ

είναι φαγητό, που φτιάχνουν παραδοσιακά οι Άραβες, οι Αρμένιοι, και άλλοι λαοί, κυρίως της Μέσης Ανατολής.

Το βασικό συστατικό τους είναι τα ρεβιθια ή η φαβα, γίνονται όμως και με φακή ή σε συνδυασμό από αυτά τα όσπρια.
Σε αυτήν τη συνταγή πρόσθεσα πουρέ πατάτας, γιά να γλυκάνει λίγο το φαγητό. Εξάλλου, στις Κυκλάδες, ίσως και σε άλλα νησιά μας, στους κεφτέδες από όσπρια προσθέτουν και πουρέ πατάτας.

Ακόμα, σε αυτούς τους κεφτέδες συχνά προσθέτουν κύμινο και κόλιανδρο.


Είναι μιά αλλαγή από τον τρόπο που συνήθως φτιάχνουμε τα όσπρια...

 εύχομαι να έχει επιτυχία

ό, τι κάνετε !

ρεβύθια στο φούρνο

η ρεβυθάδα του χειμώνα !

photo

ερασι τέχνης

ελάχιστα πράγματα γνωρίζω γιά τα ρεβύθια...

"θα σας πω ένα παραμύθι, το κουκί και το ρεβύθι!"

η πριγκήπισσα, που της έστρωσαν να κοιμηθεί πάνω σε τόσα πουπουλένια στρώματα, κι εκείνη ξαγρύπνησε γιατί στο κάτω - κάτω στρώμα είχαν τοποθετήσει ένα ρεβυθάκι...

ο κοντορεβυθούλης σου...

το αλεσμένο ρεβύθι, που έλεγε η γιαγιά μου ότι έπιναν στην Κατοχή, αντί γιά καφέ !

ένα χούμους από ρεβύθια που έφαγα στην έρημο, με ζεστά πιταράκια δίπλα, ψημένα κατάχαμα στην άμμο...



το «κρέας των φτωχών» της γης, διάβασα κάπου...
κι έτσι, χειμώνα καιρό που έβαλε, έβαλα να φτιάξω μιά ρεβυθάδα...


γι αυτή τη σούπα χρειαζόμαστε :

1/2 κ. ρεβύθια
1 μεγάλο ξερό κρεμμύδι
ελαιόλαδο
κλωνάκια φρέσκο δεντρολίβανο
αλατοπίπερο
1 κ.σ. μαγειρική σόδα


-
βάζουμε τα ρεβύθια από βραδύς μέσα σε λεκανίτσα με άφθονο νερό.

το πρωί τα σουρώνουμε, βάζουμε πάλι στη λεκανίτσα καθαρό νερό, διαλύουμε μέσα 1 κ. σ. μαγειρική σόδα, ρίχνουμε τα ρεβύθια και τ' αφίνουμε τουλάχιστον γιά μισήν ώρα.

τα ξεπλένουμε καλά 4 - 5 φορές.

μετά, τα βάζουμε σε γάστρα σκεπαστή ή σε πήλινο σκεύος σκεπαστό, με το λαδάκι τους, το αλατοπίπερο, το δεντρολίβανο, το ξερό κρεμμύδι ψιλοκομμένο και νερό αρκετό, να τα σκεπάζει και δυό δάχτυλα ακόμα.

κλείνουμε καλά το καπάκι της γάστρας.
βάζουμε το φαγητό σε ζεστό φούρνο και ψήνουμε στο 180 ή στο 200, γιά τρείς ώρες περίπου...


νομίζω, ότι η σούπα ρεβύθια έγινε έτσι καλύτερη - μακράν ! - από όταν τη φτιάχνουμε στην κατσαρόλα...

σερβίρουμε στα πιάτα, στίβοντας φρέσκο λεμόνι.


αχ, ας είχαμε κι έναν χωριάτικο φούρνο, με ξύλα !...

 φτιάξτε το !

χειμωνιάτικο και καλό είναι !

χούμους

το Αραβικό Χούμους !

photos ερασι τέχνης

το καλό αυτό πιάτο, με βάση τα βρασμένα ρεβύθια,
έχει αρχική προέλευση στις χώρες της Μέσης Ανατολής, όπως ο Λίβανος και η Συρία.
φυσικά, έχει πιά γίνει αγαπητό σε πολλούς τόπους και η βασική παρασκευή του είναι κλασική.


γιά το ΧΟΥΜΟΥΣ
χρειαζόμαστε μία κούπα βρασμένα ρεβύθια (περίπου στο μισό κιλό)
το χυμό δυό λεμονιών
2 σκελίδες σκόρδο
δύο γεμάτες κουταλιές της σούπας ταχίνι

λίγο ελαιόλαδο
προαιρετικά ψιλοκομμένο μαϊντανό και κουκουνάρι



Εύκολο είναι, όποτε φτιάχνουμε γιά το σπίτι ρεβύθια, να κρατάμε στο ψυγείο ένα γεμάτο πιάτο - όχι πολύ ζουμερά -  γιά να φτιάξουμε την επόμενη μέρα το χούμους.
(αλλιώς, βράζουμε κατευθείαν τα ρεβύθια με αλατάκι και λίγο λάδι, γιά να φτιάξουμε το χούμους)


Την επομένη μέρα, βγάζουμε τα ρεβύθια απ' το ψυγείο, στραγγίζουμε σε ένα μπωλ το ζουμάκι τους και το κρατάμε στην άκρη.
Τα ρίχνουμε στον κάδο του μίξερ μαζί με τις 2 σκελίδες σκόρδο κι ανοίγουμε στη δυνατή ταχύτητα, ώστε να γίνουν πουρές.

Μόλις γίνουν πουρές, ρίχνουμε μέσα δυό ξέχειλες κουταλιές της σούπας ταχίνι.
( το ταχίνι πωλείται σε βαζάκια. Όταν ανοίξουμε το βαζάκι πρέπει με ένα κουτάλι ή με μαχαίρι να ανακατέψουμε πολύ καλά το ταχίνι πριν το χρησιμοποιήσουμε, γιατί μαζεύει πάνω - πάνω όλο του το λάδι ).
Προσθέτουμε τέλος το λεμόνι, αφίνουμε να ανακατευθούν τα υλικά λίγο ακόμα στο μίξερ και δοκιμάζουμε.
Αν ο πουρές είναι πολύ σφιχτός, μπορούμε να ρίξουμε λίγο απ' το ζουμάκι που κρατήσαμε.
Δοκιμάζουμε να μας είναι σωστό στο λεμόνι και στο αλάτι.

Βάζουμε τον πουρέ σε ένα μπωλ ή σε μιά σαλατιέρα - στην πραγματικότητα, πρόκειται γιά μιά σαλάτα, όπως π.χ. είναι η ταραμοσαλάτα μας και η μελιτζανοσαλάτα -
Ρίχνουμε από πάνω ελάχιστο καλό ελαιόλαδο και προαιρετικά ψιλοκομμένο μαϊντανό.
Αν θέλουμε ροδίζουμε γιά 1 λεπτό λίγους σπόρους κουκουνάρι σε ένα στεγνό τηγανάκι και τους ρίχνουμε από πάνω.
Άλλοι ρίχνουν πάνω λίγο κάρυ ή γλυκό κοκκινοπίπερο.

Το χούμους τρώγεται με ζεστές πιττούλες ή με φρέσκο ψωμάκι.

αν το φτιάξετε,

καλήν επιτυχία !

φασόλια μαυρομάτικα !

Μαυρομάτικα σαλάτα (πιάζ)

και

Μαυρομάτικα γιαχνί

photos ερασι τέχνης

πρώτα η αφιέρωση 

από τα μπιρμπιλομάτικα στα μαυρομάτικα,

διότι φαγητό δίχως αίσθημα

είναι κι αυτό άνοστο !

"μαύρα μου μάτια

εγώ γιά σας έκλαψα και θα κλάψω

και τ' άσπρο μου πουκάμισο

στα μαύρα θα το βάψω"

και φυσικά, πατάμε πάντα ΕΔΩ : ΤΑ ΜΑΥΡΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ

κατόπι, 

παίρνουμε ωραία Ελληνικά, βραστερά μαυρομάτικα.

θα τα φτιάξουμε με δύο τρόπους, κι ό, τι αγαπά ο καθένας ...

- σαλάτα πιαζ

και

- γιαχνί

σε κατσαρόλα βάζω ελαιόλαδο και τσιγαρίζω μέσα ελαφρά, ψιλοκομμένα κρεμμύδια, 1 ξερό και μερικά κρεμμυδάκια φρέσκα, πράσινα.

ρίχνω και τα φασόλια, τα τσιγαρίζω λίγο μαζί.

ρίχνω ψιλοκομμένη ντομάτα και μιά σκελίδα σκόρδο, τα γυρίζω κι αυτά λίγο.

προσθέτω λίγο ψιλοκομμένο άνιθο.

προσθέτω πελτέ (αν είναι σπιτικός αλατισμένος δεν βάζω κι αλάτι στο φαγητό)

ρίχνω πιπέρι,

αρκετό νεράκι, δίνω μιά βράση, σκεπάζω καλά την κατσαρόλα, χαμηλώνω στο 1' κι αφίνω να βράσουν καλά τα φασόλια και να χυλώσουν, χωρίς να λιώσουν.

θα πάρει αρκετή ώρα. αν στο μεταξύ σωθεί το νερό, προσθέτω ζεστό νεράκι.

τα φασόλια αυτά είναι γιαχνί και όχι σούπα.

θα κανονίσετε τη σάλτσα, ώστε να τρώγονται με πηρούνι.

 αν τυχόν έχετε φτιάξει κι ελίτσες με τα χεράκια σας

κι ίσως - ίσως και παστό γαβράκι

συνοδέψτε μαζί τα γιαχνί μαυρομάτικά σας !

γιά να φτιάξουμε σαλάτα τα μαυρομάτικα (πιάζ)

τα βράζουμε σε άφθονο νερό 6 - 7 ', 

κατόπιν τα σουρώνουμε,

βράζουμε ξανά νερό, τα ρίχνουμε μέσα και τ' αφίνουμε σιγά - σιγά να καλοβράσουν δίχως να λιώσουν.

τα σουρώνουμε,

τα βάζουμε σε σαλατιέρα, λάδι, ξύδι, ψιλοκόβουμε μέσα κι ένα ξερό κρεμμύδι, αν θέλουμε και φρέσκο πράσινο.

ορίστε ένα βέρο Ελληνικό φαγάκι, γιά χειμώνα καλοκαίρι !

καλό μήνα Σεπτέμβρη

σας εύχομαι !

μαραθοκεφτέδες, φαβοκεφτέδες, ρεβιθοκεφτέδες, πατατοκεφτέδες

μαραθοκεφτέδες, πατατοκεφτέδες, κεφτέδες φάβας, ρεβυθοκεφτέδες

photos ερασι τέχνης

Storytelling

* φινόκιο, φοινίκουλο, μάλαθρο, αρκομάραθο, μάραθρο, αγριομάραθο, αμαραθιά  

Ο μάραθος   

είναι φυτό, που πολλαπλασιάζεται πολύ γρήγορα. Αν φυτέψεις μάραθο σε περιοχή που δεν έχει, μέσα σε λίγα χρόνια η περιοχή αυτή θα γεμίσει από καινούργια φυτά.
Παλιά οι Κινέζοι και οι Ινδοί θεωρούσαν τον μάραθο αντίδοτο για τα δαγκώματα των φιδιών και των σκορπιών, αλλά και ως θεραπευτικό μετά τη λήψη δηλητηριωδών μανιταριών.
Ο Ρωμαίος Πλίνιος το αναφέρει σε συνταγές του με περισσότερες από 20 ενδείξεις, ενώ πίστευε ότι τα φίδια έτρωγαν μάραθο για ν' αλλάζουν δέρμα.  
Τον 10^ο αιώνα το φυτό συνδέθηκε με τη μαγεία, ενώ ο αυτοκράτορας της Γαλλίας, ο Καρλομάγνος (742-814), με διαταγή του επέβαλε την υποχρεωτική του φύτευση επέιδή πίστευε ότι ο μάραθος, έδιωχνε τα κακά πνεύματα.
Τον Μεσαίωνα είχε συνδεθεί με το αδυνάτισμα, γιατί πιστευόταν ότι οι σπόροι του έκοβαν την όρεξη.
 Στην αρχαία Ελλάδα ήταν σύμβολο επιτυχίας και νίκης αλλά και απαραίτητο θεραπευτικό υλικό, ενώ το αιθέριο έλαιο που κρύβουν οι σπόροι του μάραθου αυξάνει, λέγεται, αν προστεθεί σε φαγητά ή ροφήματα, την ερωτική επιθυμία.


πάραυτα λοιπόν, γιά μαραθοκεφτέδες !

πρώτα κόβουμε ένα ματσάκι μάραθο.

υπάρχει εδώ κι εκεί, στα χωράφια, στις άκριες δρόμων, δεν είναι δύσκολο να τον βρούμε, μοιάζει στο φύλλωμα με τον άνιθο, έχει χαρακτηριστική μυρωδιά και γεύση και πάντως, επειδή υπάρχουν και δηλητηριώδη χόρτα, αν δεν είμαστε σίγουροι γιά το φυτό που κόψαμε, δεν το τρώμε !  

μάραθος φυσικά υπάρχει και στη λαϊκή ή και σε κάποιον "ψαγμένο" μανάβη.

ψιλοκόβουμε τον μάραθο, τον βάζουμε σε ένα μπωλ, τρίβουμε μέσα ένα κρεμμύδι, λίγη φέτα, ρίχνουμε πιπεράκι, ένα ή δύο αυγά και λίγο αλεύρι (φαριν απ).
ανακατεύουμε καλά, να γίνει ένας σφιχτός χυλός.

έχουμε βάλει στο τηγάνι ηλιέλαιο, να κάψει καλά.
βουτάω ένα κουτάλι της σούπας σε ένα ποτήρι με νερό, παίρνω μιά γεμάτη κουταλιά χυλό και τον ρίχνω σιγά στο καυτό λάδι. επαναλαμβάνω το ίδιο, ως να γεμίσει το τηγάνι κουταλιές.
μόλις τα κεφτεδάκια ψηθούν απ' τη μιά, τα γυρίζω να ροδίσουν κι απ' την άλλη μεριά.

τα βγάζω ένα - ένα και τα ακουμπάω σε απορροφητικό χαρτί.
τρώγονται ζεστά και κρύα.

το ούζο ταιριάζει πολύ στη γεύση τους.





* οι κεφτέδες φάβας, οι πατατοκεφτέδες και οι ρεβυθοκεφτέδες, γίνονται με την ίδια λογική.
αν την προηγούμενη μέρα φτιάξαμε για φαγητό φάβα ή ρεβύθια, κρατάμε ένα πιάτο στο ψυγείο.
σπάζουμε μέσα δυό αυγά, τρίβουμε φέτα κι ένα κρεμμύδι, ρίχνουμε ρίγανη, πιπέρι, (αν θέλουμε και δυόσμο), ελάχιστο αλεύρι
και φτιάχνουμε έναν σφιχτό χυλό, που τον τηγανίζουμε με τον ίδιο ακριβώς τρόπο.

στους κεφτέδες φάβας και στους ρεβυθοκεφτέδες

ταιριάζει ωραία και το λεμόνι, την ώρα που τρώγονται.

* γιά τους πατατοκεφτέδες, 
βράζουμε πατάτες, τις αλέθουμε, κάνουμε όπως και παραπάνω, όμως νομίζω ότι οι πατατοκεφτέδες χρειάζονται οπωσδήποτε τον τριμμένο δυόσμο.

τρεις  ελληνικοί, απλοί, μα σπουδαίοι μεζέδες !

εύχομαι κάθε επιτυχία

σε ό, τι φτιάχνετε !

η λέξη  φοινίκουλο

μονάχα "ακουστική" σχέση

έχει με το παρακάτω : 
la funicolare !

http://www.youtube.com/watch?v=NYtrcxblm4g&feature=related

γίγαντες στο φούρνο

.

γίγαντες πλακί

.

φωτογραφίες του φαγητού
ερασι τέχνης
.

.
Τα μονοκοτυλήδονα και τα δικοτυλήδονα
ανθίζανε στον κάμπο
.
Γ. Σ.

.

λιθογραφία - οι Ινδιάνοι φυτεύουν φασόλια
.

.
.
χρυσοθήρας
μαγειρεύων φασιόλους

.
.
χειμώνα - καλοκαίρι, θαυμάσιο Ελληνικό μαγείρεμα !
το καλοκαιράκι γίγαντες (ή φάβα) με ούζο στην άκρη της θάλασσας.
το χειμώνα, Τετάρτη και Παρασκευή - λέει η μαμά μου ...- στην Ελλάδα τρώμε όσπρια ή λαδερά.
.
γίγαντες στο φούρνο λοιπόν !
.
.
.
φασόλια, ειδικά γίγαντες, αγοράζουμε από κάποιαν αξιόπιστη μάρκα ή αν τους παίρνουμε χύμα , πρέπει να είμαστε σίγουροι ότι είναι βραστεροί.
.
τους ξεπλένουμε και τους αφίνουμε αποβραδύς σε μιά λεκανίτσα με άφθονο νερό, να φουσκώσουν.
το πρωί τους στραγγίζουμε και τους βάζουμε να βράσουν στην κατσαρόλα, με νερό.
όταν οι γίγαντες βράσουν τουλάχιστον γιά ένα δεκάλεπτο ή τέταρτο, χύνουμε αυτό το πρώτο νερό, τους σουρώνουμε και τους αφίνουμε λίγο να περιμένουν στο σουρωτήρι.


.
ετοιμάζουμε τη ντομάτα, τη βάζουμε στην κατσαρόλα, ψιλοκόβουμε μέσα ένα ξερό κρεμμύδι, μιά σκελίδα σκόρδο, μιά πρέζα ζάχαρη, μπόλικο δυόσμο ξηρό ή χλωρό (ο δυόσμος - θεραπευτικό φυτό! -, εκτός από την ανάλαφρη γεύση, έχει ιδιαίτερα ευεργετικά αποτελέσματα στην πέψη), νερό, λάδι, αλατοπίπερο και βάζουμε να βράσει η σάλτσα.
μόλις αρχίσει να παίρνει βράση, ρίχνουμε μέσα και τους γίγαντες (δεν τους ρίχνουμε σε κρύο νερό, γιατί σφίγγουν).
ακόμα, προσέχουμε η κατσαρόλα να έχει μέσα αρκετό νερό.
.

.
βράζουμε έτσι τους γίγαντες, ως να μαλακώσουν, σε χύτρα ταχύτητας ή με υπομονή σιγά - σιγά, σε απλή κατσαρόλα.
.
όταν το φαγητό γίνει, το ρίχνουμε μέσα σε ένα ταψί.
αν θέλουμε προσθέτουμε μέσα μιά καυτερή πιπεριά.
επίσης, αν θέλουμε, μπορούμε να βάλουμε μέσα στο ταψί και χωριάτικο λουκάνικο.
προσέχουμε ακόμα, να έχει πολύ υγρό.
.

.
τους ψήνουμε περίπου μιάν ώρα στους 200 ', ως να ροδίσουν.
φροντίζουμε να μην πιούν όλο το ζουμάκι και ξεραθούν.
.

.
να μην ξεχνάτε πάντα, να πίνουμε με το φαγητό ένα ποτήρι κόκκινο κρασάκι.
.
.
.
.

.
.
Αποσπάσματα από το βιβλίο του Ηλία Πετρόπουλου «Η εθνική μας φασουλάδα»

Η έκφραση, «η φασουλάδα είναι το φαΐ τής φτωχολογιάς», αποτελεί απαράδεκτη προχειρολογία. Στην πραγματικότητα, τα φασόλια ήταν χωρισμένα, βάσει μιας καθαρώς ταξικής ιεραρχίας. Τα «μπαρμπούνια» (και δη «μπαρμπούνια με αγριογούρουνο») τα τρώγανε οι λεφτάδες. Τα κοινά φασόλια, ήτανε για τον λαό· τα «γυφτοφάσουλα» (γνωστά κι ως «μαυρομάτικα») τ’ αγόραζε η φτωχολογιά, ενώ η εσχάτην πλεμπάγια ξέπεφτε στην περίφημη «εβρέικη φασουλάδα»...

Ο Νίκος Καρούζος πάντα με γοήτευε με την ποίησή του και με το λέγειν του. Τον παρακολουθούσα στις ταβέρνες, όπου άρχιζε την μυσταγωγία της νύχτας με μια καυτή φασολάδα. Ο Καρούζος είναι ένας σοφός που, όχι μόνο ζει με ελληνικό τρόπο, αλλά γνωρίζει γιατί ζει με ελληνικό τρόπο. Ο Ηλίας ο Παπαδημητρακόπουλος φρονεί ότι, ο ύπουλος και ακήρυχτος πόλεμος τών Νεοελλήνων κατά τής Ελλάδος είναι καταστρεπτικός πόλεμος στην μακροχρόνια ιστορία τής χώρας. Η χώρα μας μαστίζεται από μια πολιτιστική κρίση. Η χώρα μπαίνει, τώρα, στην χειρότερη φάση αυτής τής κρίσης. Ο λαός (που δεν είναι διόλου αγνός και αθώος) ευθύνεται εν μέρει για την κρίση. Το μεγαλύτερο ποσοστό τής ευθύνης το έχει και το κατέχει το Κράτος, όπως εκφράζεται από τους σάπιους πολιτικάντηδες…

.

..................................................................

Η φασουλάδα, μοιάζει κάποιο γελοίο θέμα προς μελέτη. Αλλά, μέσα απ’ το ασήμαντο βγάζεις το σημαντικό και μέσα στο γελοίο βρίσκεις το σοβαρό. Αποδίδω τεράστια σημασία στην φευγαλέα λεπτομέρεια... Σέβομαι τούς Ιταλούς (τούς θεωρώ σαν τον πιο πολιτισμένο λαό) για τον μεθοδικό τρόπο συντήρησης τών μνημείων τους -και γιατί δεν κομπάζουν γι’ αυτά τα μνημεία. Μα αγαπώ τούς Ιταλούς περισσότερο, για τις φασουλάδες που κάνουν. Η φασουλάδα, ευδοκιμεί στην Ιταλία, από την εποχή τών ευζωιστών Ετρούσκων. Οι Νεοέλληνες, κλώτσησαν την τυρόπιτα, για να υιοθετήσουν την πίτσα, όπως παράτησαν το ρακί για ν’ αρχίσουν το ουίσκι (που μέχρι το ’60 τούς βρόμαγε σαν κοριός). Οι Ιταλοί δεν απαρνήθηκαν την φασουλάδα. Αμφιβάλλω αν η φασουλάδα διδάσκεται στις σχολές μαγείρων τού Ε.Ο.Τ...

.

.

.

.

αυτά, ωραίοι μου !