γλυκό καλοκαιρινό με φρέσκα βερίκοκα

Ανάλαφρο, καλοκαιρινό γλύκισμα με βερίκοκα

photos

ερασι τέχνης

Είναι ένα κλασικά ελαφρύ, Γαλλικής προέλευσης γλυκάκι. 
Γίνεται με φρέσκα βερίκοκα, 
μοιάζει κάπως με τάρτα, με κλαφουτί ή με flan, 
δροσερό, καλοκαιρινό, εύκολο και γρήγορο.

  

Θα χρειαστούμε :

- 12 ως 14 βερίκοκα
- 3 μεγάλα αυγά
- 2 βανίλιες
- 70 γραμ ζάχαρη γιά τον χυλό και λίγη ακόμα γιά τα βερίκοκα
- 2 γεμάτες κ. σ. αλεύρι που φουσκώνει
- 200 ml χλιαρό γάλα


Πρώτα πλένουμε τα βερίκοκα.
Τα κόβουμε κατά μήκος στα 4, τα βάζουμε σε ένα μπωλ, τους ρίχνουμε λίγη ζάχαρη και με ένα κουτάλι τα ανακατεύουμε καλά.
 

Βουτυρώνουμε καλά ένα ταψάκι και στρώνουμε όμορφα μέσα τα βερίκοκα με τη ζάχαρή τους.

Σε ένα βαθύ μπωλ, με το σύρμα χτυπάμε τα αυγά, τη ζάχαρη και τη βανίλια,
κατόπιν προσθέτουμε σιγά σιγά το αλεύρι και το χλιαρό γάλα χτυπώντας, ως να έχουμε έναν λείο χυλό.

Προσεκτικά ρίχνουμε τον χυλό πάνω από τα βερίκοκα.

Ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο, στους 200', 
περίπου γιά 50' ή, ως να ροδίσει το γλυκό.

Τρώγεται χλιαρό ή, καλύτερα, σε θερμοκρασία δωματίου.

Καλό

σε ό, τι κάνετε !

σωστό κλαφουτί με κεράσια

κλαφουτί παραδοσιακό, Γαλλικό γλύκισμα, με κεράσια

photos

ερασι τέχνης

 

Με τα clafoutis έχω πειραματιστεί πολλές φορές. Κι έχω κι άλλοτε δώσει εδώ  μερικές συνταγές.

Εδώ. 

Εδώ.

Κι εδώ.

Το προσωπικό μου γούστο θέλει το clafoutis με κρέμα. 

Με κρέμα αφράτη και τρεμουλιαστή. Δεν το προτιμώ ψωμένιο, σαν κέϊκ με φρούτα, όπως είναι πολλές, αυθεντικές συνταγές, μήτε θέλω η κρέμα του να είναι σφιχτή και στεγνή.

Η σημερινή συνταγή clafoutis είναι πάντα παραδοσιακή της Γαλλίας, η εκδοχή με αφράτη κρέμα, όπως ακριβώς την θέλω.

Την βρίσκω σωστή και την μοιράζομαι μαζί σας.

Θα χρειαστούμε γι αυτό :

- κεράσια καλά πλυμένα, ολόκληρα, με το κουκούτσι τους *


- 4 αυγά
- 2 βανίλιες
- 100 γραμ. ζάχαρη και λίγη ακόμα γιά το ταψάκι
- 110 γραμ. αλεύρι
- μιά πρέζα αλάτι
- 1/2 κιλό κρέμα γάλακτος, πλήρη
- 150 ml γάλα, όχι ζεστό
- μέχρι 100 ml, λικέρ της αρεσκείας μας ή ρούμι ή κονιάκ
- λίγο μαλακό βούτυρο (όχι ζωϊκό) γιά το ταψί



Βουτυρώνουμε ένα ταψάκι και με το χέρι μας ραντίζουμε σε όλη του την επιφάνεια λίγη ζάχαρη.
Απλώνουμε μέσα τα κεράσια ολόκληρα.

Σε βαθύ μπώλ σπάζουμε τα αυγά, προσθέτουμε τη ζάχαρη, τις βανίλιες, μιά πρέζα αλάτι και χτυπάμε, ανακατεύοντας καλά.

Προσθέτουμε το αλεύρι χτυπώντας πάντα με το σύρμα, ως να διαλυθούν όλοι οι σβώλοι.

Σιγά σιγά προσθέτουμε την κρέμα, το γάλα και το αλκοόλ.
Ανακατεύουμε καλά.

Προσεκτικά ρίχνουμε όλο το υλικό πάνω από τα κεράσια.
Το ύψος μέσα στο ταψί, καλό είναι να φτάνει τους 3 - 4 πόντους.

Ψήνουμε σε φούρνο προθερμασμένο, στους 200', 
περίπου γιά 40',
ως να δούμε να κοκκινίζει το clafoutis.

Τρώγεται καλύτερα ζεστούτσικο, χλιαρό ή σε θερμοκρασία δωματίου.

Εσωτερικά μοιάζει αρκετά με flan,

Είναι καλή συνταγή, όχι δύσκολη, με φρούτο καλοκαιρινό !

* μετά από πολλές δοκιμές, τελικά καταλήγω, πως το κεράσι πρέπει να το χρησιμοποιήσουμε ολόκληρο, με το κουκούτσι του.
το κουκούτσι, όταν ψηθεί μέσα, προσδίδει κάτι επιπλέον στην γεύση.
ακόμα, όταν το κεράσι είναι ατρύπητο, δεν βγάζει πολλά υγρά στο γλύκισμα και δεν βάφει κόκκινη την κρέμα. 
φυσικά, με κουκούτσι ή χωρίς, το προσαρμόζουμε σύμφωνα με τις συνθήκες και τα γούστα μας...

καλό

σε ό, τι κάνετε !

Τάρτα με αχλάδια και ροκφόρ

Αλμυρή τάρτα με αχλάδι και μπλέ τυρί

photos της συνταγής

ερασι τέχνης

Έχουμε μιλήσει πρόσφατα γιά το αχλάδι , αλλά το θέλει πάλι η εποχή, αφού καλοκαίρι στον ευλογημένο τόπο, απολαμβάνουμε τα ευλογημένα φρούτα του!

Γιά την τάρτα αυτή θα χρειαστούμε :

ένα ταψί 30 cm.


γιά την Pâte brisée 

- 250 γραμ αλεύρι
- 175 γραμ μαλακό βούτυρο
- 1 αυγό
- 5 cl γάλα ή νερό
- μιά πρέζα αλάτι


γιά την γέμιση

- λίγα ώριμα αχλάδια (τα δικά μου ήσαν αγουρωπά, στεγνά και στιφούτσικα, παρ' όλ' αυτά το τελικό αποτέλεσμα ήταν πολύ καλό!)
- 200 γραμ ροκφόρ (έβαλα 100 γραμ, που μου φάνηκαν αρκετά!)
- 4 αυγά
- μία μικρή κρέμα γάλακτος
- λίγο πιπέρι




Et voilà, 
η μητέρα στην αυλόπορτα καθαρίζει φρέσκα αχλαδάκια...

Τα καθαρίζουμε εξωτερικά και τα ρίχνουμε σε μιά λεκάνη με νερό και λεμόνι, γιά να μη μαυρίζουν.
Τα αφίνουμε λίγο να περιμένουν, ως να φτιάξουμε την ζύμη.

η Pâte brisée 

Κόβουμε το βούτυρο κομματάκια, το ανακατεύουμε στο αλεύρι και ζυμώνουμε με το χέρι μας.
Προσθέτουμε το αυγό, το αλάτι και το γάλα, φτιάχνουμε μιά μπάλα και την βάζουμε στο ψυγείο έως να την χρειαστούμε.
Μπορούμε να φτιάξουμε την ζύμη και από την προηγούμενη μέρα και να την αφίσουμε στο ψυγείο, τυλιγμένη σε διαφανη μεμβράνη. 

ΚΑΝΟΝΙΚΑ , πρέπει να αφίσουμε αυτήν τη ζύμη στο ψυγείο τουλάχιστον γιά 2 ώρες.

Εγώ μόλις την έφτιαξα, βουτύρωσα το ταψάκι μου, έστρωσα με τα δάχτυλα μέσα την ζύμη και το έβαλα γιά ελάχιστο στο ψυγείο, μέχρι να κόψω τα αχλάδια.

Ανάβουμε τον φούρνο στους 200', να ζεσταίνεται.

Κόβουμε τα αχλάδια σε κύβους ή σε λεπτά φετάκια και τα στρώνουμε πάνω στη ζύμη.

Τρίβουμε με το χέρι μας το ροκφόρ ή το μπλέ τυρί που έχουμε και το απλώνουμε πάνω στο αχλάδι.

Χτυπάμε τα αυγά με την κρέμα γάλακτος και βάζουμε πιπεράκι.

Ρίχνουμε τον χυλό στο ταψί.
Αν θέλουμε, τρίβουμε από πάνω λίγη γραβιέρα.

Ψήνουμε στους 200', περίπου γιά 45', μέχρι να ροδοψηθεί η τάρτα. 

Τρώγεται χλιαρή ή σε θερμοκρασία δωματίου.

Το αχλάδι με το ροκφόρ ταιριάζουν.
Είναι λίγο διαφορετικό από τις συνηθισμένες γεύσεις μας, το ένα αψύ, το άλλο γλυκίζει, ετερώνυμα φαίνονται, αλλά πάντως ταιριάζουν καλά.

εύχομαι καλό 

σε ό, τι κάνετε !

ΚΑΙ

σας στέλνω κάτι που δεν γνώριζα,

σχετικά με το αχλάδι,

το έμαθα τώρα

και μου άρεσε !

κοιτάξτε σε αυτόν τον πίνακα του 1526, του Albrecht Durer,

που η Παναγία κρατάει στο αριστερό της χέρι ένα αχλάδι !

σε αυτήν την ελαιογραφία του 1512, πάλι του Durer,

ο Χριστός κρατάει στο χεράκι του το κοτσάνι από ένα δαγκωμένο αχλάδι !

το αχλάδι κάτω δεξιά στον πίνακα 

του Φλαμανδού Jan Gossaert ή Jan Mabuse

το αχλάδι, στον πίνακα του Βενετσιάνου 

 Bellini

το αχλάδι που κρατάει η Παναγία στο χέρι της, στον πίνακα του Φλαμανδού 

Bernard van Orley

Τόσα αχλάδια πιά, την Αναγέννηση, στους πίνακες με την Παναγία και το θείο βρέφος ! ! ! ;

Διάβασα λοιπόν σε αυτό εδώ το blog, 
http://cantfirmuvirts.blogspot.gr/2014/02/blog-post_6.html,

μίαν εξήγηση :

"Το αχλάδι ως σύμβολο της Παναγίας και του Θείου Βρέφους απαντάται συχνά κατά στη βενετσιάνικη αναγεννησιακή τέχνη, 
κατόπιν μιας ερμηνείας του Μπερνάρντο ντι Κιαραβάλε, 
πως η γλυκύτητα της γεύσης 
συμβολίζει τη γλυκύτητα του στόματος και της καρδιάς, 
που αποτελούν, σύμφωνα με τον Άγιο Μποναβεντούρα, 
χαρίσματα των σοφών. 

Ο Ντύρερ ζωγράφισε αρκετές φορές την "Παναγία με βρέφος με αχλάδι" καθώς ήταν το αγαπημένο του θέμα αλλά και πολλών ευεργετών της Τέχνης οι οποίοι καθόριζαν και τη θεματογραφία".

έτσι εξηγείται !

ωραίες όμως είναι και οι Νεκρές Φύσεις !

Andras Gombar

Bernard Londinsky

και ο πάντα αγαπημένος

paul cezanne  !

και κάτι ακόμα γιά το αχλάδι !

σε αυτό εδώ το blog

http://www.foodbites.eu/j15/el/food-lovers/istories/1386-2012-11-15-22-47-02

διάβασα ότι :

"Στη Γαλλία, η  παράδοση λέει ότι οι ηγέτες που πήγαιναν για την τελετή της στέψης τους,  στον Καθεδρικό Ναό της Notre-Dame de Reims, έπαιρναν σαν  δώρο ένα αχλάδι και ένα ποτήρι σαμπάνια. 

Στις αναφορές συμπεριλαμβάνονται γνωστά ονόματα της ιστορίας,  όπως ο Λουδοβίκος  XV,  ο Λουδοβίκος  XVI και η Μαρία-Λουίζα της Αυστρίας . 

Τα ίδια δώρα πήρε μετά την στέψη του ο Κάρολος Χ, το 1825, ενώ λέγεται ότι  ο δήμαρχος της Reims του είπε: "Εμείς σας  προσφέρουμε ό, τι καλύτερο: Τα κρασιά μας, τα αχλάδια μας και τις καρδιές μας".

κι ακόμα εδώ διάβασα :

"Στην Κίνα, το λουλούδι της αχλαδιάς είναι το σύμβολο 
"του εφήμερου της ύπαρξης", 
επειδή είναι πολύ εύθραυστο  και ευαίσθητο. 

Στην Δύση το αχλάδι θεωρείται  γυναικείο ερωτικό σύμβολο"

Αχλαδόσχημο

φωτογραφία

Man Ray

ή

Βιολόσχημο ;

χαιρετώ σας !

κλαφουτί - clafoutis

το clafoutis Limousin 

των κερασιών πάλι !

photos

ερασι τέχνης

Γιά clafoutis έχουμε μιλήσει εδώ πάλι και πάλι εδώ  κι εδώ.
Είναι παραδοσιακό Γαλλικό γλύκισμα, κατ' εξοχήν της εποχής των κερασιών.

Πειραματίζομαι κάθε φορά, με μικροδιαφορές στις συνταγές του. Μικρές διαφορές, που καθορίζουν όμως το τελικό αποτέλεσμα.

Οι κύριες εκδοχές γιά το clafoutis είναι δύο. 
Ή θα είναι εσωτερικά στεγνό και ψωμένιο, όπως ένα κέικ, ή θα είναι κρεμώδες, με κρέμα ψημένη και στέρεη.
Εμένα μου αρέσει καλύτερα η δεύτερη εκδοχή, αυτή της λευκής, ψημένης κρέμας.

Γιά να μας βγεί η κρέμα λευκή, είδα ότι πρέπει το κεράσι να μπαίνει στη ζύμη ολόκληρο, ατρύπητο, με το κουκούτσι του μέσα, αλλιώς το γλυκό εσωτερικά κοκκινίζει. Επίσης, αν ξεκουκουτσιάσουμε το φρούτο, αφήνει νερά κι αυτό επηρεάζει την εσωτερική σύσταση.

Τέλος, γιά να φτιάξουμε την κρέμα, και να μη μας βγει το γλυκό ψωμένιο σαν κέικ, πρέπει να διαλέξουμε μιά συνταγή, που θα περιέχει γάλα ή κρέμα γάλακτος. 

Η παρακάτω συνταγή είναι απλή, με υλικά που μπορεί να έχουμε στο σπίτι (συν τα κεράσια...)  και το γλύκισμα που προκύπτει, καθώς φαίνεται στην φωτογραφία, είναι εσωτερικά κρεμώδες


Τα υλικά που θα χρειαστούμε :

4 αυγά
60 γραμ ζάχαρη
100 γραμ αλεύρι
30 cl γάλα
60 γραμ λιωμένο βούτυρο

και

500 - 600 γραμ κεράσια
ένα κομμάτι βούτυρο γιά να βουτυρώσουμε το σκεύος και 
μιά χουφτίτσα ζάχαρη γιά να ραντίσουμε από πάνω



Αρχίζουμε με τα αυγά, τα σπάζουμε σε ένα σκεύος και τα χτυπάμε όπως την ομελέτα.
Προσθέτουμε την ζάχαρη, συνεχίζουμε να ανακατεύουμε, ρίχνουμε το αλεύρι χτυπώντας πάντα, συνεχίζουμε με το γάλα και τελειώνουμε με το λιωμένο βούτυρο.

Όταν ο χυλός μας είναι έτοιμος, παίρνουμε ένα σκεύος, το βουτυρώνουμε καλά, στρώνουμε μέσα τα κεράσια (αυτή τη φορά τα έβαλα ολόκληρα, με το κουκούτσι μέσα, αλλά εσείς μπορείτε να κάνετε όπως θέλετε...)*
και ρίχνουμε από πάνω τον χυλό.

Ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο, στους 200'.
Όταν περάσουν τα 40', ανοίγουμε τον φούρνο και σκορπίζουμε πάνω στο γλυκό μιά μικρή χουφτίτσα ζάχαρη.* Το αφίνουμε άλλα 10' ή 20', ανάλογα με τη δύναμη του φούρνου μας, και πάντως πριν το κατεβάσουμε, το μαχαίρι που θα μπήξουμε στο κέντρο πρέπει να βγεί τελείως στεγνό.

Το clafoutis τρώγεται χλιαρό ή σε θερμοκρασία δωματίου.

*
η ζάχαρη που ραντίζουμε πάνω προς το τέλος του ψησίματος, καραμελώνει και φτιάχνει μιαν ωραία κρούστα στο γλύκισμα.

*
θέλω ακόμα να σημειώσω, ότι υπάρχουν δύο σχολές "με" ή "χωρίς" κουκούτσι.
τείνω να καταλήξω ότι το γλυκό με το κουκούτσι έχει περισσότερο ... ενδιαφέρον από το άλλο ! 
κάθε μπουκιά του, θα έλεγα, κρύβει περισσότερο ενδιαφέρον !
δοκιμάστε έτσι κι αλλιώς, και θα δείτε...

καλό

σε ό, τι κάνετε !