Far Breton

Far Breton 

farz fourn - en breton

*όπου farz ήταν αρχικά το βασικό υλικό (farine)

photos ερασι τέχνης

- storytelling -

το far breton το βρίσκουμε σε γραπτά τον XVIII αιώνα.
αρχικά δεν ήταν γλυκό, μα μιά απλή συνταγή της ναυτικής Βρετάνης, πιάτο από σιτάλευρο ή σίκαλη, που συνόδευε το κρέας ή τα λαχανικά.
αυτό το πιάτο έτσι, ως "αλμυρό", βρίσκεται πιά μονάχα στη Βρετάνη.
κατά τα άλλα, εμπλουτίσθηκε με βούτυρο, ζάχαρη και αυγά, και τελικά, ως γλυκό έχει επικρατήσει.
φρούτα - δαμάσκηνα -, προστέθηκαν στη συνταγή γιά να προστατεύουν τους ναυτικούς από το σκορβούτο.

στη Γαλλία, το far breton,  είναι πιά ένα Κυριακάτικο γλυκό, που το φτιάχνουν στο σπίτι.

La mémoire et la mer - Léo Ferré

 

τα περίφημα όστρακα ,

η παλίρροια και η άμπωτη,

στη θάλασσα της Μάγχης

οι στέγες επικλινείς στη Βρετάνη, γιά την παγωνιά και το χιόνι,

φτιαγμένες από σκληρή πέτρα ardoise

η ξυλοδεσιά,

αυτή η παμπάλαιη δομική τεχνική, λέγεται colombages

- είναι τρελοί αυτοί οι Βρετόνοι ! -

Μπομπάρντες και Βιέλλες Κέλτικες. Γκάϊντες και Πίπιζες.

πάμε τώρα στη συνταγή, γιά το γλυκό far breton.

θα χρειαστούμε :

- 250 γραμ. αλεύρι
- 200 γραμ. ζάχαρη
- 100 γραμ. φρέσκο βούτυρο αλατισμένο, χλιαρό ή σε θερμοκρασία δωματίου
(αν δεν έχουμε αλατισμένο βούτυρο, δεν πειράζει... απλά, το αλάτι δίνει μιά νοστιμιά ...)
- 4 αυγά
- 1/2 λίτ. γάλα
- δαμάσκηνα (εγώ έβαλα ωραία, ακούκουτσα σταφύλια)
- λίγο ρούμι
- αν θέλετε λίγη κανέλα

χτυπάμε πρώτα τη ζάχαρη με τα αυγά.
προσθέτουμε σιγά σιγά και τα υπόλοιπα υλικά, εκτός από τα φρούτα.
πρέπει να γίνει ένας χυλός, όχι σφιχτός.


βουτυρώνουμε κι αλευρώνουμε ένα ταψάκι, όπως κάνουμε γιά το κέϊκ.
βάζουμε στον πάτο τα φρούτα

ρίχνουμε απαλά μέσα τον χυλό, να πάει παντού.

..

ψήνω σε προθερμασμένο φούρνο, στους 200', περίπου γιά 45' ή, ως να ροδίσει το γλυκό και το μαχαίρι από μέσα να βγαίνει στεγνό.

το γλυκό τρώγεται ζεστό, χλιαρό ή και κρύο.
αντί γιά το Βρετόνικο calvados (που δεν έχουμε), ωραίο θάναι να σερβίρουμε μαζί ένα δροσερό, φρουτένιο κρασάκι.

- Yech/da” ! 
(εις υγείαν ! στα Βρετόνικα)

- “à la votre” !

λέμον πάϊ με μαρέγκα

λέμον πάϊ με μαρέγκα

photos ερασι τέχνης

το lemon pie είναι μιά κλασσική συνταγή γλυκού με λεμόνι.

όταν είμαστε παιδιά, στην Αθήνα υπήρχαν κάποια ζαχαροπλαστεία, που το έφτιαχναν σωστό ! η κρέμα, με ανάλαφρη γεύση και μυρωδιά λεμονιού και  απο πάνω κανονική μαρέγκα ψημένη.

σήμερα lemon pie φτιάχνουν πολλά ζαχαροπλαστεία, αλλά σπάνια μπορείς να βρεις την αληθινή  γεύση... 

το lemon pie μπορούμε να το φτιάξουμε στο σπίτι κι οι συνταγές πιθανόν να έχουν μεταξύ τους μικρές παραλλαγές.

θα χρειαστούμε :

- γιά τη βάση : 

1/2 φλυτζ. τσαγιού βιτάμ μαλακό

1 φλυτζ. τσαγιού ζάχαρη

1ή 2 κρόκους αυγών

2 φλυτζάνια του τσαγιού μαλακό αλεύρι

- γιά την κρέμα :

2,5 φλυτζάνια του τσαγιού γάλα

5 - 6 κουτ.σ. κοφτές ζάχαρη

1 φακελάκι κρέμα βανίλια άνθος αραβοσίτου  (όχι στιγμιαία, αλλά αυτή που θέλει λίγο βράσιμο)

2 αυγά

1 γεμάτη κουτ. σ. βούτυρο

ξύσμα από 2 ακέρωτα λεμόνια

μισό φλυτζάνι του τσαγιού χυμό από μυρωδάτα λεμόνια

και 

1 φλυτζάνι τσαγιού χτυπημένη κρέμα σαντιγύ - χτυπάμε μιά κρέμα γάλακτος ή (κατά προτίμηση) μιά φυτική σαντιγύ και χρησιμοποιούμε μιά κούπα-

- γιά τη μαρέγκα :

4 ασπράδια

1 φλυτζ. τσαγ.ζάχαρη

τα στάδια :

- ενώνουμε όλα μαζί τα υλικά της βάσης και τα δουλεύουμε με τα δάχτυλα, ως να γίνει μιά ζύμη που την ανοίγουμε με τα χέρια μας.

την στρώνουμε σε ένα αντικολλητικό, βουτυρωμένο ταψάκι

ή αν θέλουμε, μπορούμε να στρώσουμε πρώτα στο ταψάκι αντικολλητική λαδόκολα.

την τρυπάμε παντού με πηρούνι και ψήνουμε σε θερμασμένο φούρνο, στους 200', γιά  20 περίπου λεπτά.

- στο μεταξύ, χτυπάμε μιά κρέμα σαντιγύ και κρατάμε στο ψυγείο 1 φλυτζ. του τσαγιού, που θα χρησιμοποιήσουμε.

- φτιάχνουμε την κρέμα βανίλια άνθος αραβοσίτου όπως λέει η συσκευασία, μα με λιγότερο γάλα, γιατί θα προσθέσουμε άλλα υγρά.

έχουμε χτυπήσει σε μπωλ τα 2 αυγά και τα αφίνουμε στην άκρη να περιμένουν.

ανακατεύουμε διαρκώς ως να πάρει βράση η κρέμα και όταν πήξει, τότε την κατεβάζουμε απ' τη φωτιά, προσθέτουμε μέσα τα χτυπημένα αυγά, ανακατεύοντας ζωηρά και ασταμάτητα.

ανακατεύοντας ακόμα συνέχεια, προσθέτουμε το ξύσμα και το χυμό λεμονιών, το βούτυρο και τέλος το φλυτζάνι σαντιγύ.

στρώνουμε την κρέμα μας πάνω στην ψημένη βάση, που έχει λίγο κρυώσει.

- σε εντελώς στεγνό σκεύος ρίχνουμε τα 4 ασπράδια και χτυπάμε (κατά προτίμηση με μίξερ χειρός)
στην αρχή σε μέτρια ταχύτητα και κατόπιν δυνατά.
καθώς το μείγμα σφίγγει, ρίχνουμε λίγη - λίγη τη ζάχαρη, χτυπώντας διαρκώς, ως να φουσκώσει και να σφίξει η μαρέγκα.

κατόπιν την στρώνουμε πάνω από την κρέμα, που έχει λίγο κρυώσει.
πασπαλίζουμε από πάνω με τα δάχτυλά μας μιά πρέζα ζάχαρη,
βάζουμε ψηλά τη σχάρα του φούρνου
και ψήνουμε τη μαρέγκα ψηλά, σε θερμασμένο φούρνο, στους 200', ως να ροδίσει

κοιτάμε διαρκώς, να μην την κάψουμε, ούτε όμως να μείνει το αυγό άψητο...
χρειάζονται περίπου 10'.

eh voilà, μιά ωραία lemon pie !

καλήν επιτυχία σας εύχομαι,

σε ό, τι κάνετε !

Σπαγγέτι all' Amatriciana

Σπαγγέτι all' Amatriciana

- storytelling -

η μικρή πόλη Amatrice, που έδωσε το όνομά της στo πιάτο, είναι μία πόλη - κοινότητα στην επαρχία του Rieti, στο βορειοανατολικό Lazio (Latium), στην κεντρική Ιταλία.

στην αρχή, 
το πιάτο αυτό ήταν φαγητό βοσκών και τα συστατικά του ήσαν ζυμαρικά φτιαγμένα στο σπίτι, guanciale (παστό χοιρινό μάγουλο) * και ντόπιο πεκορίνο. 

 όταν η συνταγή έφτασε στη Ρώμη, προστέθηκε η ντομάτα και η καυτερή πιπερίτσα και τελευταίο προστέθηκε το κρεμμύδι..

 
* περί guanciale

ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ ΑΚΟΜΑ...

η Ιταλία είναι μιά μεγάλη χώρα και σχεδόν κάθε περιοχή έχει τα δικά της χαρακτηριστικά, ντόπια προϊόντα . Έτσι, το guanciale πιθανόν να υπάρχει μόνο σε ορισμένες περιοχές...
το spaghetti all' Amatriciana είναι σπεσιαλιτέ της περιφέρειας της Ρώμης και γίνεται  με αυτό το καταπληκτικό λαρδί ! σχεδόν όπου αλλού κάνουν το φαγητό, χρησιμοποιούν πανσέττα.


το guanciale γίνεται από το σβέρκο του γουρουνιού. πλένουν το κρέας με κρασί, το αλατίζουν και το μαρινάρουν γιά 40 μέρες, ανάμεσα σε πέτρες ! κατόπιν στεγνώνει και διατίθεται...
δεν αξίζει όμως τόσο ωμό, όσο η γεύση του απογειώνεται όταν το βάλεις στο τηγάνι !



(με αφορμή τα παραπάνω)
ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ ΑΚΟΜΑ...

ξέρω, πως δεν κομίζω γλαύκας ες Αθήνας, μα δεν μπορώ να μη σκέφτομαι ότι είναι αληθινό κρίμα, που αυτό το έρμο το Ελληνικό κράτος ποτέ δεν οργάνωσε αποτελεσματικά κάποιον διατροφικό τουρισμό...
πώς οργανώνεται γιά παράδειγμα, τουρισμός με κρουαζιέρες, αρχαιολογικός τουρισμός, ιαματικός τουρισμός, θρησκευτικός τουρισμός, συνεδριακός τουρισμός κ.τ.λ., έτσι και ο τουρισμός γιά καλά και αυθεντικά προϊόντα διατροφής...

όλες, μα όλες ανεξαιρέτως οι περιοχές της πατρίδας μας, στα βουνά, στα λαγκάδια, στις πεδιάδες και στις θάλασσες, έχουν να δείξουν εκλεκτά ντόπια προϊόντα καθώς και τρόπους παρασκευής τους... ή κρασιά ή τυριά ή αλλαντικά ή ζυμαρικά ή μέλια ή φρούτα ή ψαρικά ή χορταρικά ή φαρμακευτικά βότανα ή λάδια ή πίτες ή κρεατικά ή...ή...ή...
πάμπολλα προϊόντα μας, υπερτερούν συγκριτικά , λόγω του ευλογημένου κλίματος και του καλού εδάφους .
σχεδόν όποιο προϊόν έχει αναδειχθεί ως τώρα, αναδείχθηκε κύρια χάρις στην ιδιωτική πρωτοβουλία. Και φυσικά, καλή και περίκαλη είναι η ιδιωτική πρωτοβουλία, μα δε θά ταν ωφέλιμο γιά την οικονομία να υπάρχει μιά οργανωμένη κεντρική - κρατική μέριμνα ;...




ας προχωρήσουμε στη συνταγή Σπαγγέτι all' Amatriciana .

θα χρειαστούμε :

- σπαγγέτι
- 1 ξερό κρεμμύδι
- καπνιστή πανσέττα που την κόβουμε σε μικρά κομματάκια - αν δεν βρούμε πανσέττα, σε πολλά s.m. υπάρχει στο ψυγείο με τα συσκευασμένα αλλαντικά μιά διαφανής συσκευασία με λαρδί κομμένο σε μικρά κυβάκια - αν δε βρούμε, θα χρησιμοποιήσουμε μπέϊκον.  
- 1 ποτηράκι λευκό κρασί
- αλεσμένες ντομάτες
- 2 ολόκληρες σκελίδες σκόρδο (προαιρετικό)
- 1 καυτερή πιπερίτσα
- λίγο ελαιόλαδο
- τριμμένο τυρί

photos ερασι τέχνης

βράζουμε σε κατσαρόλα νερό , αλάτι και μιά κουταλιά ελαιόλαδο, και ρίχνουμε μέσα το σπαγγέτι να γίνει al dente.

σε βαθύ, αντικολλητικό τηγάνι βάζουμε μιά στάλα λάδι και ρίχνουμε το ψιλοκομμένο κρεμμύδι.

το αφίνουμε λίγο να τσιγαριστεί , προσθέτουμε το καπνιστό και τα γυρίζουμε μαζί.
ψιλοκόβουμε την καυτερή πιπερίτσα και την γυρίζουμε μέσα κι αυτή.
όταν το καπνιστό ψηθεί λίγο, σβήνουμε με ένα ποτήρι λευκό κρασί.

προσθέτουμε τη ντομάτα κι ολόκληρες τις δυό σκελίδες σκόρδο

καθώς βράζουν δίπλα τα μακαρόνια,παίρνουμε με την κουτάλα λίγο από το νερό τους και το ρίχνουμε στη σάλτσα.

αφίνουμε λίγο τη σάλτσα να δέσει και κλείνουμε τη φωτιά..
σουρώνουμε τα μακαρόνια, τα ρίχνουμε στο τηγάνι με τη σάλτσα, ρίχνουμε από πάνω τυράκι τριμμένο, αλέθουμε λίγο πιπέρι, ανακατεύουμε πολύ καλά
και σερβίρουμε αμέσως.

σας εύχομαι καλήν επιτυχία,

σε ό, τι φτιάχνετε !

Clafoutis φθινοπωρινό !

 Φθινοπωρινό Clafoutis

με μήλα ή αχλάδια

 photos ερασι τέχνης

το καλοκαιράκι, 

που υπάρχουν κεράσια, φτιάξαμε ένα κλασικό Γαλλικό

Clafoutis Limousin 

το φθινόπωρο - ή τον χειμώνα - μπορούμε να φτιάξουμε το ίδιο γλυκό,
πολύ γρήγορα κι εύκολα γιά ένα μεσημέρι Κυριακής ή γιά ένα απογευματινό τσάϊ,
όχι φυσικά με κεράσια, μα με μήλα κι αχλάδια, φρούτα εποχής.


 θα χρειαστούμε :

- περίπου 1/2 κιλό φρούτα (ό, τι έχουμε στο σπίτι, από 400 - 600 γραμμάρια)
- αν έχουμε ασπρισμένα αμύγδαλα, τα τρίβουμε στο multi, να πάρουμε 50 γραμ. σκόνη αμυγδάλου
- 20 γραμ. αλεύρι (αν δεν έχουμε αμύγδαλα, βάζουμε κατ' ευθείαν 70 γραμ. αλεύρι)
- 125 γραμ. ζάχαρη
- μιά πρέζα αλάτι
- 2 ολόκληρα αυγά
- 3 κρόκους αυγών
- 250 γραμ. crème fraiche
- λίγο βούτυρο
- προαιρετικά κανέλλα ή βανίλια


καθαρίζουμε τα μήλα και τα κόβουμε λεπτά φετάκια.
στα μήλα ταιριάζει η κανέλλα !
αν τύχει κι έχουμε στο σπίτι το Πατρινό λικέρ κανέλλας, που λέγεται  Τεντούρα, ρίχνουμε λίγο πάνω στα μήλα, να ποτίσουν. τους δίνει εκτός από τη γεύση κανέλλας και τη σπιρτάδα του αλκοόλ.
αν δεν έχουμε λικέρ κανέλλας, τους ρίχνουμε λίγη κανέλλα, ελάχιστη ζάχαρη και με τα χέρια μας τ' ανακατεύουμε.

σε ένα μπωλ ανακατεύουμε πρώτα τα στεγνά υλικά,
αμυγδαλόσκονη, αλεύρι, ζάχαρη, βανίλια, αλάτι

σε άλλο μπωλ χτυπάμε όλα τα αυγά, όπως γιά ομελέτα, τα ρίχνουμε μέσα στα στερεά κι ανακατεύουμε καλά.
προσθέτουμε σιγά - σιγά την φρέσκια κρέμα κι ανακατεύουμε, να γίνει ένας κανονικός χυλός.
αν τυχόν δούμε ότι  ο χυλός έγινε πολύ πηχτός, προσθέτουμε λίγο γάλα.

βουτυρώνουμε καλά μιά πήλινη ή γυάλινη φόρμα - ταψάκι ή ατομικά φορμάκια και φουρνίζουμε στους 200', χωρίς να ανοίγουμε την πόρτα του φούρνου, περίπου γιά μισή ώρα ή ώσπου να τα δούμε να φουσκώνουν και να ροδίζουν από πάνω.

το clafoutis συνήθως δεν τρώγεται ζεστό μόλις βγει απ' το φούρνο, αλλά χλιαρό ή σε θερμοκρασία δωματίου ή και την άλλη μέρα κρύο, απ' το ψυγείο.

εύχομαι να είναι καλό

ό, τι φτιάχνετε

σταφύλι μαρμελάδα !

Μαρμελάδα μαύρο σταφύλι με κουκούτσι !

και γιατί όχι ;

πέρυσι, από μιά κληματαριά, μάζεψα σταφύλι με αρκετό κουκούτσι μέσα, που δεν γινόταν να βγεί...

έτσι, φτιάξαμε γλυκό του κουταλιού, με το κουκούτσι μέσα !

ΕΔΩ : μοσχοβόλησε σταφύλι άγριο κι αράντιστο !

τις προάλλες, ξαναμάζεψα τσαμπιά, από αλλιώτικο κλήμα.

μαύρη ρόγα μικρή, σφιχτή, αφρόντιστη, στρουμπουλή κι ατίθαση, μ' ένα σωρό κουκούτσια μέσα...

μόλις ένα κιλό...

πώς να συντηρήσουμε αυτόν τον ωραίο καρπό, το χρώμα, τη μυρωδιά και τη γεύση του ; 

να δοκιμάσουμε να τον φτιάξουμε μαρμελάδα. 

πρώτα, ζήτησα και πήρα από μιά γιαγιά το παμπάλαιο, χρήσιμο μηχάνημα !

έπλυνα τη ρόγα , την έβαζα λίγη - λίγη στη μηχανή και άλεθα.

όταν το άλεσα όλο, το πέρασα και από το σουρωτήρι, γιά να βεβαιωθώ πως δεν έμεινε μέσα κανένα κουκούτσι...

έβαλα τον πολτό σταφυλιού σε κατσαρόλα, έριξα μέσα μιά βανίλια, 600 γραμ. ζάχαρη γιά 1 κιλό σταφύλι, και δυό μήλα σε ψιλοκομμένα κομματάκια (τα μήλα τα έβαλα γιά την πηκτίνη)


στην αρχή ως να πάρει βράση σε δυνατή φωτιά,
μετά σε σιγανή, δεν πήρε πάνω από μισήν ώρα γιά να γίνει η μαρμελάδα.
προς το τέλος στίβουμε μέσα ένα λεμόνι.

μόλις αρχίσει να κάνει φαρδειές φουσκάλες κατεβάστε την, ας είναι ρευστή. όταν κρυώσει σφίγγει.

αποστειρώνουμε βαζάκια, την βάζουμε μέσα καυτή, σφίγγουμε καλά τα καπάκια, γυρίζουμε ανάποδα και την αφίνουμε ώρες, ως να κρυώσει εντελώς

η γεύση είναι φρουτένια, μυρωδάτη και ελαφρά ξινούτσικη.
γνώμη μας είναι ότι μπορεί να ταιριάξει πολύ ωραία, και με τυριά !

*
αυτή η μαρμελάδα ΕΧΕΙ ΒΕΛΤΙΩΘΕΙ ΕΔΩ !

σε ό, τι φτιάχνετε

εύχομαι να έχετε επιτυχία !

κάππαρη

photos ερασι τέχνης

είναι η δεύτερη χρονιά που συλλέγουμε και φτιάχνουμε κάππαρη.

επιμένω εδώ, γιατί τη θεωρώ προϊόν ζηλευτό , όπως και ό, τι άλλο συλλέγεται σπάνιο και άγριο μέσα στη φύση... 

εφέτος το καλοκαίρι, που γνώριζα καλύτερα το ζωντανό φυτό και παρατηρούσα τριγύρω, την είδα να φυτρώνει πάνω σε βουνά και ξανά πάλι στη θάλασσα, πάνω σε πελαγίσιο βράχο καμωμένο από πέτρες κι αλάτι .

αυτό είναι το άνθος της κάππαρης !

κι εδώ μες τη θάλασσα, πάνω στον ξερόβραχο...

την περσινή χρονιά, γιά να κάνουμε τα αγγουράκια της κάππαρης τουρσί, τα βράσαμε...

• κάππαρη (3)

εφέτος, ακολουθήσαμε άλλη μέθοδο, και το τουρσί έγινε όπως συμβούλεψε μιά γιαγιά απ' τα Κύθηρα...
νομίζω τώρα, με αυτήν εδώ τη συνταγή έγινε πολύ καλύτερο...

αφού μαζέψουμε την κάππαρη, την πλένουμε

και την βάζουμε μέσα σε λεκανίτσα με νερό, που το αλλάζουμε μιά ή και δυό φορές την ημέρα, επί μιά εβδομάδα (όπως φτιάχνουμε και τις ελιές...)

κατόπιν φτιάχνουμε άρμη με νερό, όπου διαλύουμε χοντρό αλάτι - γιά να δούμε αν η άρμη είναι έτοιμη, βάζουμε μέσα ένα ολόκληρο αυγό. η επιφάνειά του πρέπει να βγαίνει απ' το νερό, όσο ένα δίευρο...


μέσα σε γυάλινα βαζάκια ρίχνουμε ξύδι , στο ένα τέταρτο ή ένα πέμπτο περίπου απ' το βαζάκι.
ρίχνουμε μέσα τον καρπό της κάππαρης κι απογεμίζουμε το βάζο με την άρμη.

αφίνουμε λίγο καιρό, να γίνει...

καλήν επιτυχία εύχομαι

σε ό, τι φτιάχνετε !

στυ(ι)φάδο μοσχάρι

Στυφάδο

photos ερασι τέχνης

* η λέξη στυφάδο αποτελεί αντιδάνειο, με απώτερη ελληνική αρχή το αρχ. "τύφω" - "γεμίζω καπνό, ατμό".

επομένως είναι συνεπέστερο, η λέξη να ορθογραφείται με "υ".

venet. "stufado" - κρέας που σιγοβράζει στον ατμό. 

ρ. stufar - ζεσταίνω, μαγειρεύω στον ατμό.

όμοια αφετηρία έχουν τα αντιδάνεια "σόμπα" και "στόφα" (ξυλόσομπα)

ετυμολογικό λεξικό της νέας Ελληνικής, Γ. Μπαμπινιώτη

γιά το στυφάδο χρειαζόμαστε :

μοσχάρι ή βοδινό κομμένο σε μερίδες

μικρά κρεμμυδάκια, περίπου ίση ποσότητα με το κρέας

ελαιόλαδο

ξύδι (αν θέλουμε και κόκκινο κρασάκι)

ντομάτα -φρέσκια και λίγο πελτέ-

λίγο σκόρδο

δάφνη ή 1 κλωνάκι δεντρολίβανο

ξύλο κανέλλας

μοσχοκάρφια ή κόκκους μπαχάρι

κόκκους πιπέρι

αλάτι

μιά πρέζα ζάχαρη

πρώτα καθαρίζουμε τα κρεμμυδάκια και τα ρίχνουμε ολόκληρα σε κρύο νερό, γιά να φύγει η σπιρτάδα τους.

σε κατσαρόλα που κλείνει καλά το καπάκι της, ρίχνουμε το ελαιόλαδο και τσιγαρίζουμε το κρέας απ' όλες τις πλευρές.

στραγίζουμε καλά στο σουρωτήρι τα κρεμμυδάκια και μόλις τσιγαριστεί το κρέας τα ρίχνουμε κι αυτά μέσα και τα γυρίζουμε, ως να ροδίσουν ελάχιστα.

 μόλις τα κρεμμυδάκια τσιγαριστούν λίγο, σβήνουμε το φαγητό με ένα ποτηράκι ξύδι κι αν θέλουμε και με κόκκινο κρασάκι.

ρίχνουμε μέσα μιά πρέζα ζάχαρη, ολόκληρες καθαρισμένες  δυό σκελίδες σκόρδο, το ξύλο την κανέλλα, τη δάφνη ή το κλωνάκι δεντρολίβανο, το μπαχάρι και τους κόκκους πιπέρι .

 διαλύουμε μιά κουταλιά πελτέ σε ένα μπωλ με νερό και το ρίχνουμε στο φαγητό, καθώς και τη φρέσκια ντομάτα

δοκιμάζουμε, αλατίζουμε , κλείνουμε πολύ καλά την κατσαρόλα (να μη βγαίνει ο ατμός έξω)

και το αφίνουμε ίσα - ίσα να σιγοβράζει στην πιό χαμηλή θερμοκρασία που έχει η κουζίνα μας.

το φαγητό χρειάζεται να σιγοβράσει δυό ώρες, μα στη μία ώρα το ανοίγουμε γιά να δούμε μήπως χρειάζεται λίγο νερό.

 σερβίρουμε σκέτο, με τυρί φέτα

ή

αν θέλουμε τηγανίζουμε και πατάτες.

 * μιά γνώμη : είναι φαγητό γλυκό και πεντανόστιμο, που όμως, δεν τρώγεται το βράδυ ! Ακόμα, χρειάζεται λίγη προσοχή, αν έχουμε πολύ ντελικάτο στομάχι...

σας εύχομαι

καλήν επιτυχία !

Vermeer

Johannes Vermeer 

1632 - 1675

 

.

la laitière

before restoration

after restoration

το μαγκάλι